Δύο αδελφές συναντιούνται έπειτα από χρόνια όταν η μεγάλη έρχεται στο ανεμοδαρμένο νησί όπου κατοικεί η μικρή και της ανακοινώνει τον θάνατο της μητέρας τους και την κηδεία που έγινε ήδη χωρίς να την ειδοποιήσουν, ούτε αυτή, ούτε ο μεγάλος τους αδελφός. Σ' αυτά τα οικογενειακά ζητήματα που λέγονται χωρίς να λέγονται, η μικρή απαντά ρίχνοντας στο τραπέζι με αρκετή δόση αοριστίας ζητήματα περιουσιακά και προσωπικά της. Καμιά τους όμως δεν λέει αυτό που πραγματικά συμβαίνει ή αυτό ακριβώς που επιθυμεί. Οι αληθινές προθέσεις τους, τα απωθημένα τους, η ιδιοτέλεια, η οργή, η απογοήτευση, η ανάγκη για τρυφερότητα, κατανόηση ή συγγνώμη που τις ορίζουν, είναι κρυμμένες μέσα στις αποσιωπήσεις ή στα παραπλανητικά τους λόγια. Και δεν ξέρουν ούτε εκείνες, ούτε εμείς που τις παρακολουθούμε, τι εννοούν ακριβώς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε κάθε νέο γύρο, όταν αρχίζουν να αντιμετωπίζουν και ηθικά ζητήματα, η συζήτησή τους αποκαλύπτει καινούργια πηγάδια στην επικοινωνία τους. Τι θα βγει από εκεί μέσα; Πώς; Πότε; Γιατί; Με ποιες συνέπειες; Μέχρι τότε πάντως, οι εικασίες θα θριαμβεύουν δημιουργώντας παράλληλες πραγματικότητες...
Να 'μαστε λοιπόν μέσα στον «Αέρα», το καινούργιο θεατρικό έργο και βιβλίο (εκδ. Ευρασία, σειρά Δήγμα) του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
Δώδεκα χρόνια τώρα, αυτός ο πρώην ηθοποιός που είδε τη ζωή του να έρχεται τούμπα όταν το 1992, στα 25 του, βιδώθηκε σε μια αναπηρική καρέκλα, καταφέρνει να μας μιλά για υπαρξιακά και φιλοσοφικά προβλήματα της κοινωνίας μας, εστιάζοντας στην ανθρώπινη μονάδα. Μπαίνει στο μυαλό και στην ψυχή ιδιόρρυθμων χαρακτήρων που - όπως κι ο ίδιος - καλούνται να επιβιώσουν και να διαμορφώσουν την υποκειμενικότητά τους, υπερβαίνοντας ό,τι τους φυλακίζει από τον έξω ή από τον μέσα κόσμο. Το 2000, στο παράξενο πρώτο του μυθιστόρημα που μάλιστα βραβεύτηκε («Τέσσερις τοίχοι», εκδ. Το Ροδακιό), πρωταγωνιστής του ήταν ένας άντρας που ζούσε μακριά από κάθε συναναστροφή, αφοσιωμένος στην παρασκευή ενός θαυματουργού μελιού - αλληγορική αναφορά στο ελιξίριο της ζωής - ώσπου όλα αλλάζουν όταν σπάει η απομόνωσή του. Σήμερα, στον Αέρα», το πέμπτο θεατρικό έργο του (που σύντομα θα ανέβει στη σκηνή), οι πρωταγωνίστριές του είναι φυλακισμένες στις λέξεις που-δεν-λέγονται-με-το-όνομά-τους.
Ο 45χρονος σήμερα Χατζηγιαννίδης παίρνει το τετριμμένο θέμα της τεθλασμένης επικοινωνίας και της ασυνεννοησίας μεταξύ ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων, κρατών κ.ο.κ. και το απογειώνει, αναδεικνύοντας τη δυναμική του όχι μέσα από τη σύγκρουση των αντιθέτων, αλλά μέσα από τη σύγκρουση των ομοίων. Οι ηρωίδες του ενώ αγαπιούνται, ενώ έχουν πολλά κοινά, ενώ θέλουν να επανασυνδεθούν, καταλήγουν να υπονομεύουν η μια την άλλη, προδίδοντας ταυτόχρονα τη θέληση του νεκρού μικρού αδελφού τους.
Μέσα από έναν στακάτο διάλογο με ακαριαίες φράσεις που μένουν μετέωρες τροφοδοτώντας το σασπένς της πλοκής, ο Χατζηγιαννίδης χαρτογραφεί την άβυσσο και τα αδιέξοδα της ανθρώπινης επικοινωνίας. Λόγια που δεν αρθρώνονται και λόγια με κρυφό νόημα, λόγια που παραπλανούν και λόγια διαμεσολαβημένα, ιδιωτικά ή δημόσια, ανεπίσημα ή επίσημα, λόγια που σκοντάφτουν σε υψωμένους τοίχους και λόγια που κάνουν κακό, λόγια προδοτικά ή ακυρωτικά, λόγια ζωντανών που καταπιέζουν ή νεκρών που λυτρώνουν κ.ο.κ. Οι πρωταγωνίστριες του Χατζηγιαννίδη βιώνουν όλες τις εκδοχές καθώς συζητούν, αλλά ένα κομμάτι της αλήθειας που κρύβεται στις λέξεις ή στα κενά ανάμεσά τους θα εξακολουθήσει μέχρι το τέλος να τους διαφεύγει. «Λόγια, λόγια, λόγια» μονολογούσε ο Αμλετ. Και ο Χατζηγιαννίδης, προεκτείνοντας τη συμβολική σημασία του ομηρικού «έπεα πτερόεντα», μας λέει: «Οι λέξεις είναι αέρας. Αέρας που ρημάζει και σαρώνει, όπως αυτός στο νησί: καταστροφικός και καθαρτικός».
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από