Ο Θίοντορ Νταλρίμπλ για το «μέλλον των δικτατόρων» στο «New English Review»: «Είπαν για το λιντσάρισμα του Καντάφι ότι φάνηκε σαν ένα καλό μάθημα για τους δικτάτορες που έμειναν πίσω – κυρίως τον Ασαντ της Συρίας (φωτογραφία). Το συμπέρασμα όμως ότι ο τελευταίος πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα του είναι αβάσιμο. Δεν σημαίνει ότι όσο περισσότερο θα μείνει στην εξουσία τόσο χειρότερη θα είναι η μοίρα του. Από το απεχθές τέλος του Καντάφι μπορεί απλώς να κράτησε ότι είναι καλύτερο να πέσει μαχόμενος… Κατά πάσα πιθανότητα, τέλεια λύση στο ερώτημα “τι κάνεις με έναν ηττημένο δικτάτορα” δεν υπάρχει. Εάν του επιτρέψεις να ζήσει σε συνθήκες ειρηνικής απομόνωσης, θα φανεί άδικο για τα θύματά του. Εάν τιμωρήσεις όχι μόνο τον δικτάτορα, αλλά και όλους όσοι συνεργάστηκαν ή επωφελήθηκαν, διακινδυνεύεις την κοινωνική αναταραχή».
Ο Τζερόμ Ρους στο roarmag.org για τη «φιλοσοφία της πολυθρόνας»: «Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Παρίσι ένιωσα έκπληξη για το δέος με το οποίο η γαλλική κουλτούρα αγκάλιαζε τους διανοουμένους, σαν να επρόκειτο για μεταμοντέρνους παπάδες. Θυμήθηκα τον Φουκό (φωτογραφία) και μου φάνηκε ειρωνικό το γεγονός ότι ο ιδρυτής της ανάλυσης λόγου εξυμνήθηκε για μια διάλεκτο που κανείς δεν μπορούσε να κατανοήσει. Προς τι η κριτική για την αναπαραγωγή της εξουσίας μέσα από ακαδημαϊκούς θεσμούς όταν την αναπαράγεις μέσα από μια ακατάληπτη γλώσσα; Στη δική μου ανάλυση έβλεπα μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μετατρέψει λογικά επιχειρήματα σε αξιώματα αλήθειας κάτω από το πέπλο της κοινωνικής θεωρίας».