[Ανορθόδοξα] Σταυροφόροι και εισαγγελείς

Κάποιος από τους υψηλόβαθμους κληρικούς που συμμετείχαν στον δημόσιο διάλογο για την τύχη του ηγούμενου Εφραίμ απεφάνθη χωρίς περιστροφές πως η μεταχείρισή του δεν διαφέρει από τη μεταχείριση που επεφύλαξαν οι Ιουδαίοι στον Ιησού. Και Αυτόν το συνέδριο τον καταδίκασε. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τις λεπτές θεολογικές διαδρομές που ακολούθησε η σκέψη του σοφού κληρικού για να οδηγηθεί στο μάλλον ακραίο αυτό συμπέρασμα. Υποθέτω πως αν αγόρευε σε αρμόδιο περί τα θεολογικά δικαστήρια μάλλον θα κατηγορείτο για ασέβεια προς τα θεία, όμως επειδή αγόρευε σε τηλεοπτικό κανάλι όπου ο καθένας λέει ό,τι τον φωτίσει ο Θεός, ο ίδιος και οι συνομιλητές του τον αντιμετώπισαν ως απλό πεφωτισμένο. Γιατί εκτός από τον Θεό των πνευμάτων και πάσης σαρκός υπάρχει και ο μάλλον ασύδοτος θεός της στιγμής ο οποίος, αν και ρασοφόρος, είναι υποχρεωμένος να συμβιβασθεί με τις ανάγκες παντός καιρού και καιροσκοπισμού.

Ακουσα και άλλους να υπερασπίζονται το ανθρωπιστικό πνεύμα των ημερών, το οποίο εσπίλωσε η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών. Η αλήθεια είναι ότι για μας τους ασχημάτιστους η εορτή των Χριστουγέννων συνδυάζεται με υπερκατανάλωση χοληστερίνης, ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να κλίνωμεν τας κεφαλάς στα προαπαιτούμενα της ευλάβειας. Δεδομένου δε ότι τον μοναστικό βίο τον διατρέχει το ίδιο ανθρωπιστικό πνεύμα νυχθημερόν επί 365 ημέρες τον χρόνο, όπως τα νετρίνα διατρέχουν το Σύμπαν, δύσκολο να βρεθεί καμιά μέρα για την εκτέλεση εισαγγελικών εντολών.

Δεν άκουσα αντιθέτως κανέναν να αναφέρεται στους σταυροφόρους και στα αίσχη του 1204. Μάλλον γιατί δεν άντεχα να ακούσω και πολλά παραπάνω από όσα είχα ήδη ακούσει. Είμαι όμως βέβαιος ότι πολλοί θα το σκέφτηκαν. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Περιβόλι της Παναγίας, η οποία όπως διάβασα επισκεπτόταν ενίοτε τον Εφραίμ και τους επίσημους προσκεκλημένους του, μόνον οι άθλιοι στρατιώτες του Πάπα το πάτησαν. Ούτε καν ο σατανάς Αδόλφος δεν ετόλμησε να στείλει τη Βέρμαχτ ώς εκεί, πολλώ μάλλον οι θεοφοβούμενοι, αν και άπιστοι, Οθωμανοί. Και ο αναθεματισμένος Βενιζέλος εννοείται ο οποίος, αν και δεν το πάτησε, όπως η μεταμφιεσμένη σε ιππότη Φρειδερίκη, του αφαίρεσε τις παράκτιες εκτάσεις της Βιστωνίδας.

Δεν θα απορήσω όμως αν, στη διάρκεια των επομένων ημερών, κάποιοι συνδυάσουν τα όσα συνέβησαν στον ηγούμενο Εφραίμ με τα όσα ιστορικά συνέβησαν το 1204. Διότι μπορεί η τρόικα να μην υπακούει στις παπικές εντολές, καθότι Λουθηρανοί οι εντολείς της, όμως δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι για την καθ’ ημάς Ανατολή «όλοι αυτοί» ίδιοι μας μοιάζουν. Αν μάλιστα προσθέσουμε και στην όλη υπόθεση τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων του Ξανθού Γένους, τότε φοβούμαι πολύ πως θα αποδειχθεί πως αυτός ο άθλιος ο Χάντιγκντον που είχε τραβήξει μια γραμμή και είχε ρίξει την Ελλαδίτσα μας στην άλλη πλευρά του Δυτικού Κόσμου θα αποδειχθεί ότι δεν έπεφτε και τόσο έξω.

Επειδή διάβασα κι εγώ το άρθρο του καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη για την κατάχρηση της προφυλάκισης, και επειδή συμφωνώ μαζί του, και επειδή ζω στη χώρα όπου οι κρεμάλες και οι φυλακές είναι εξίσου δημοκρατικά μοιρασμένες με τις ερωτικές φαντασιώσεις, θέλω απλώς να πω πως το ζήτημα δεν είναι μόνον εκεί. Το ζήτημα, εξίσου σημαντικό με το δικονομικό, είναι και ο τρόπος με τον οποίον πολιτεύεται το σχήμα στην Ελλάδα του 2011.