Κόμμα πεφωτισμένων;

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε (παθητικοί;) παρατηρητές μεμονωμένων διεκδικητών της ηγεσίας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (δεν γράφω τυχαία τον πλήρη τίτλο) ή μικρών και ευέλικτων ομάδων οι οποίες ως πεφωτισμένοι και μπολιασμένοι με τη «φιλοσοφία» των αγορών αγωνιούν να μας πείσουν ότι είναι ικανοί να ηγηθούν του μεγάλου λαϊκού κινήματος, αγνοώντας τις δομές του, τις δυνάμεις του, την ιδρυτική του διακήρυξη και τον ρόλο του.

Το ΠΑΣΟΚ […] τα δυο τελευταία χρόνια διέψευσε κάθε προσδοκία των μη προνομιούχων πολιτών που ακόμα οραματίζονταν μια κοινωνία συνοχής, αλληλεγγύης, δικαίου και μια Ελλάδα που να ανήκει στους Ελληνες οι οποίοι είναι και ισότιμα μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Η διάψευση αυτή έγινε με τον πιο τραγικό τρόπο. Η κυβέρνηση που προήλθε από τις εθνικές εκλογές το 2009, όχι μόνο δεν ήταν συνεπής με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, αλλά υιοθέτησε και εφάρμοσε πλήρως την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, διασύροντας ταυτόχρονα τη μια κοινωνική – παραγωγική ομάδα απέναντι στην άλλη, σπάζοντας έτσι τον συνεκτικό ιστό της κοινωνίας. […]

Σε αυτή τη διαδικασία της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού ήταν πρωταγωνιστές σε πολλές των περιπτώσεων αυτοί που σήμερα εκφράζουν την πρόθεση τους να ηγηθούν του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι, ως πεφωτισμένοι και αγνοώντας την οργάνωση και τον ενιαίο πολιτικό λόγο που πηγάζει από τη βάση, θέλουν να βάλουν μια δική τους ιδεολογική σφραγίδα δημιουργώντας ενδεχομένως ιδεολογική στρέβλωση του Κινήματος.

Τι πρέπει να γίνει; Κατά την άποψή μου, την οποία καταθέτω, θα πρέπει μεταξύ άλλων να γίνουν:

Πλήρης σεβασμός των αρχών του καταστατικού του Κινήματος. Το Κίνημα με όρους μαζικού κόμματος να ξαναγίνει ιμάντας διασύνδεσης μεταξύ της κοινωνίας και του κράτους, σταματώντας έτσι τον μετασχηματισμό του σε παν-συλλεκτικό κόμμα με ταξική διάχυση και με ενσωμάτωσή του όλο και περισσότερο στο κράτος αγνοώντας την κοινωνία.[…]

Οι εσωκομματικές διαδικασίες πρέπει να αποσυνδεθούν από τις πολιτικές εξελίξεις (ημερομηνία εκλογών). Το άγχος μας δεν πρέπει να είναι η εξουσία, οι βουλευτικές έδρες και τα ποσοστά. Το άγχος μας πρέπει να είναι το πώς θα εκφράσουμε και πάλι την κοινωνία αξιόπιστα και ειλικρινά. […]

Με άμεση πρωτοβουλία του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τα κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας θα πρέπει να χαράξουν κοινή και ισχυρή πολιτική απέναντι στην επιθετικότητα των αγορών και όχι να προσπαθούν να κάνουν διαχείριση (και μάλιστα κακή) στις συνθήκες που οι αγορές επιβάλλουν. Εάν δεν προωθηθεί μια τέτοια αποτελεσματική πρωτοβουλία, θα είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι για να διαχειρίζεται μόνο εποχές ευμάρειας κάνοντας μια ίσως πιο δίκαιη μοιρασιά της πίττας (του παραγόμενου πλούτου).

Ο Γιάννης Σαράντης είναι γραμματέας Τομεακής Επιτροπής Εργαζομένων στη Βιομηχανία και τις Επιχειρήσεις