Αξίζεις όπως κι αν είσαι

«Εμπρός της γης οι “κολασμένοι”». Το σύνθημα που κάποτε άλλαξε τον ρου της Ιστορίας επανέρχεται αναβαπτισμένο στην αίγλη του ισχυρότερου όπλου των μιντιακών εποχών, την τηλεόραση, με μια νέα διάσταση που αφορά τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες. «Κανείς δεν περισσεύει». Ο κόσμος είναι όμορφος χάρη στην ποικιλομορφία του, νοσεί όταν την αρνείται.

Αλλάζουν οι εποχές, οι ανάγκες και η τηλεόραση αναδιπλώνεται. Είναι νωρίς ακόμη, αλλά τα δείγματα είναι ήδη σαφή ότι το τηλεοπτικό κοινό ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό στα νέα τηλεοπτικά προϊόντα, που αντιπαραθέτουν στην παλιά τηλεοπτική εικόνα ενός κόσμου «όμορφου, αγγελικά πλασμένου» την πραγματικότητα μιας κοινωνίας η οποία αποδέχεται κάθε διαφορά που άλλοτε θα εξοριζόταν με τον χαρακτηρισμό «ελάττωμα» στο γκρίζο περιθώριο του τηλεοπτικού θεάματος. Για να ανασυρθεί σε χριστουγεννιάτικα σόου συγκινητικής «φιλανθρωπίας» σαν ένα τσίρκο της δυστυχίας που κάνει τους τυχερούς να απολαμβάνουν περισσότερο όσα έχουν.

Η επιτυχία του τηλεοπτικού μιούζικαλ «Glee», για παράδειγμα, ανατρέπει τα μέχρι τώρα τηλεοπτικά δεδομένα και η κορύφωσή της με μια σειρά συναυλιών, στις οποίες παραληρεί πλήθος κόσμου, σχολιαρόπαιδα και γονείς εκδηλώνοντας αισθήματα απελευθέρωσης από τη μέγγενη των παλιών κοινωνικών στερεοτύπων εμφάνισης και ερωτικής συμπεριφοράς, αποτελεί ένα πρωτοφανές φαινόμενο και ένδειξη ίσως μιας νέας κοινωνίας της ωριμότητας.

Παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία εμφανώς ανήκουν στις κατηγορίες εκείνων των μαθητών που γίνονταν αντικείμενο χλεύης και περιθωριοποιούνται, βγαίνουν στο προσκήνιο.

Για τη χώρα η οποία πρώτη έχει θρηνήσει θύματα της σχολικής βίας, απόρροια όπως αποδείχθηκε των συνθηκών αποκλεισμού, για τη χώρα που έχει εξαγάγει σε όλο τον κόσμο την τηλεόραση της σύγχυσης μεταξύ «ισότητας» και «εξομοίωσης» και επέβαλε τα στερεότυπα μιας αφύσικης, πλαστικής ομορφιάς, όλο αυτό αποτελεί «επανάσταση». Και «γεννήθηκε» μέσα από τις αντιδράσεις του κοινού στα διάσημα τάλεντ σόου. Από τα συμπεράσματα των ψηφοφοριών που δεν αναδείκνυαν τους ωραιότερους, αλλά τους πιο ταλαντούχους ανεξαρτήτως εμφάνισης. Από τις ιντερνετικές συζητήσεις οι οποίες έδειχναν ότι το τηλεοπτικό κοινό αρνείται να αποδεχθεί σαν κοπάδι ό,τι του πασάρει η τηλεόραση, ούτε μαγεύεται από τις ψευδοαξίες.

Πάντως, την ίδια ώρα που οι εγχώριες εκπομπές διαπνέονται ακόμη από τις νοοτροπίες του σουσουδισμού που ασχολούνται με το ποια είναι πιο ωραία, είναι πιο αδύνατη, έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης πιο γρήγορα, η τηλεόραση στον υπόλοιπο κόσμο τρέχει να προλάβει τις νέες ανάγκες του κόσμου. Μαθαίνει να τις ακούει.

Αυτό συμβαίνει φυσικά εκεί που τα ποσοστά τηλεθέασης και η ιντερνετική επικοινωνία δεν μετατρέπονται σε ευκαιρία για «ποδοσφαιροποίηση» της σόου μπίζνες και για δήθεν κόντρες μεταξύ εκπομπών και τηλεαστέρων διά του twitter, οι οποίες ουδόλως αφορούν μια κοινωνία που έχει ανάγκη από νέα πρότυπα.

Γι’ αυτό και μείναμε εκστατικοί μπροστά στο υλικό από τις συναυλίες της ομάδας του «Glee» που κυκλοφορεί σε ταινία 3D, την οποία μπορούν να δουν οι γνωρίζοντες την ιντερνετική διαδικασία. Εξοχη! Μια γιορτή της διαφορετικότητας. Εδώ κανένα «ασχημόπαπο» δεν γίνεται όμορφος κύκνος, όπως τα ήδη ξεπερασμένα «Μαρία, η άσχημη» και «Πάτι». Ο καθένας είναι περήφανος γι’ αυτό που είναι, όπως κι αν είναι.

«Το “Glee” με έκανε να αποδεχτώ τον εαυτό μου και να καταλάβω ότι δεν έχει σημασία ποιος είσαι, μπορείς να γράψεις Ιστορία», λέει ένας νεαρός φαν της σειράς που σπεύδει στη συναυλία. Ο φακός ξεχωρίζει πιο κάτω την Τζανέ, που είναι τσιρλίντερ και νάνος. Την ακολουθεί στις προπονήσεις. Μια ευκίνητη, τρισχαριτωμένη μπαλίτσα ανάμεσα στις πανύψηλες μαζορέτες της ομάδας της. «Η Τζανέ μας έσωσε από τη ρουτίνα μας», λέει η προπονήτριά της που έχει διαμορφώσει τη χορογραφία έτσι ώστε να αναδεικνύονται τα ταλέντα και οι ικανότητες της μικρούλας Τζανέ.

Στη σκηνή εμφανίζονται οι πρωταγωνιστές της σειράς με το τραγούδι «Don’t stop believe’n it» (Journey) και ξεσηκώνουν τα πλήθη. Μετά ο καθένας δίνει ένα μικρό ρεσιτάλ, η Ρέιτσελ που νομίζει ότι είναι η Μπάρμπρα Στρέιζαντ και τραγουδάει έξοχα ένα κομμάτι από το μιούζικαλ «Funny Girl», ο Αρτι στο αναπηρικό καροτσάκι, χαρακτηριστική φιγούρα της σειράς, που ραπάρει με το «Empire state of mind», ο παχύσαρκος Λόρελ, η «χαζή ξανθιά» Μπρίτνεϊ. Με τζιν και μπλουζάκια, παιδιά με εξαιρετικό ταλέντο ανοίγουν τον δρόμο για να βρεθούν στο προσκήνιο της ζωής όλοι εκείνοι που μέχρι τώρα προσπαθούσαν να κρυφτούν. Ενας άλλος κόσμος. Μια άλλη τηλεόραση. Τη συστήνουμε σαν χριστουγεννιάτικο καθαρτήριο θέαμα από τις σάχλες του καθιερωμένου τηλεοπτικού συντηρητισμού.