Τι έγινε, παιδιά; Εχουμε κάνα πρόβλημα;

Πάλι δεν έχω καταλάβει ο καλλιτέχνης ο αιθεροβάμων. Πάλι εκτός νυμφώνος. Είχα μείνει με την εντύπωση, ο αστόχαστος, ότι το πρόβλημά μας είναι η οικονομική κρίση-ύφεση-κατάρρευση με όλα τα παρελκόμενα: την επιστροφή στη δραχμή (που κάποτε όλοι νοσταλγούσαν και τώρα οι ίδιοι ακριβώς την απεύχονται), τις συντάξεις που πετσοκόβονται, την ανεργία που χτυπάει του κάθε σπιτιού την πόρτα, το ΙΚΑ, τους ανασφάλιστους ασφαλισμένους, την εφεδρεία που απέτυχε (όπως όλα άλλωστε), την τρύπα που μεγαλώνει και γίνεται τάφρος και τάφος ονείρων και Εθνους (φοβόμουνα τόσο πολύ τη λέξη «Εθνος» τόσα χρόνια και δεν την έγραφα, μη με πουν ακροδεξιό και εθνικιστή και ψιλοφασίστα, αλλά απ’ τη στιγμή που μπήκε στην κυβέρνηση ο βιβλιοπώλης της τηλοψίας κύριος Αδωνις – κατ’ όνομα – και θεωρήθηκε ως κάτι φυσικό και μάλιστα προωθημένο, απενοχοποιήθηκα και τώρα θα το γράφω συνέχεια για να ξεσπάσω, Εθνος Εθνος Εθνος Εθνος). Και συνεχίζω με τα προβλήματα που έχουμε, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Το αβέβαιο μέλλον, το εγκληματικό παρελθόν, το ότι βάλαμε τους λύκους να μας φυλάν’ τα πρόβατα. Την πλήρη απουσία παραγωγής, την παγκόσμια κατακραυγή («Μη γίνουμε Ελλάδα», κραυγάζουν τα πρωτοσέλιδα της υφηλίου), τις απεργίες, την ακρίβεια, τον Τσίπρα, όλα τέλος πάντων που νόμιζα εγώ για προβλήματα. Ολα αυτά όμως μέχρι χθες που αποφάσισα να δω κι εγώ ο απομονωμένος καλλιτέχνης-δημιουργός, ο εξόριστος της πραγματικότητας, ο απ’ αλλού φερμένος, ο αλαφροΐσκιωτος και αγγελοκρουσμένος. Λοιπόν άνοιξα εφημερίδες, τηλεοράσεις και κυβερνοχώρους κι αμέσως η πραγματικότητα έδειξε το πόσο αφελής και εκτός θέματος είμαι. Γιατί όλοι, μα όλοι ασχολούνται με το πραγματικό πρόβλημα του Εθνους (Εθνους Εθνους Εθνους) που είναι η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ και…

ποτέ θα γί-

ποτέ θα γίιιιιιιινουν

Εεεκλογές;

Εντρομος απ’ το ηχηρό χαστούκι που μου ‘δωσε η σκληρή πραγματικότητα, κρύφτηκα πίσω από βιβλία άλλων καιρών, πίσω από ποιήματα, παραστάσεις, κινηματογραφικά έργα, μουσικές, τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής, ταμπουρώθηκα και περιμένω το άλλο κύμα αμείλικτης πραγματικότητας που θα μας χτυπήσει. Θα είναι υποψήφιος ο Χρυσοχοΐδης; Δεν θα είναι; Θα πάρει το δαχτυλίδι λόγω ονόματος; Ο ήχος του χρυσού στο επώνυμό του δίνει ελπίδες όσο να ‘ναι; Ή μήπως θα είναι ο Παπουτσής ο διάδοχος, που κι αυτός (μην τον βλέπεις έτσι σαν λίγο πλαδαρό στη σκέψη) είναι γάτος, ου μην, αλλά και παπουτσωμένος. Κι ο Σαμαράς αλήθεια; Το άφησε το ημερολόγιο ή κοιμάται ακόμα μαζί του; Αντε και καλούς απογόνους.

Τώρα, μέρες που είναι, είχα ένα απόσπασμα απ’ τον «Χριστό στο κάστρο» για φινάλε, αλλά δεν χαραμίζω τον Παπαδιαμάντη δίπλα στα μούτρα τους. Και στα δικά μου.

Και στα δικά μας.

Και στα δικά μας.