Τάδε έφη Σημίτης (περί Μνημονίου)

ΕΙΜΑΣΤΕ στον αστερισμό των παρεμβάσεων. Το λέω εξ αφορμής όσων είπε ο Κώστας Σημίτης σε εκδήλωση του ΟΠΕΚ – υπάρχει ακόμη! – για την Ελλάδα, το ευρώ και την Ευρώπη. Στο πάνελ ήταν οι Σταύρος Θωμαδάκης, Παναγιώτης Ιωακειμίδης και Γκίκας Χαρδούβελης, που είναι διευθυντής του οικονομικού γραφείου του Πρωθυπουργού. Οι πανελίστες ανέλυσαν επί μακρόν – και με όχι θετικό πνεύμα – τις αποφάσεις που πήρε η Ευρωπαϊκή Ενωση στις 8 Δεκεμβρίου. Εξέθεσαν επίσης τις πραγματικές – και πραγματικά δυσάρεστες – συνέπειες που θα έχει μια ενδεχόμενη επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Ουδείς ασχολήθηκε με το Μνημόνιο. Ωσπου σηκώθηκε από το ακροατήριο ο Κώστας Σημίτης.

Ο ΠΡΩΗΝ πρωθυπουργός επικεντρώθηκε στην ύφεση που μαστίζει την ελληνική οικονομία. Δεν πήρε θέση αλλά διατύπωσε ένα ερώτημα: Δεν θα μπορούσε το Μνημόνιο να έχει συνταχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε η πίεση για δημοσιονομική προσαρμογή να λαμβάνει υπόψη τις πιθανές συνέπειες στην πραγματική οικονομία; Δηλαδή δεν υπήρχε τρόπος η προσπάθεια για μείωση του ελλείμματος να συνυπολογίζει την ενδεχόμενη ύφεση και να υπάρχει πρόβλεψη για χαλάρωση ή ευελιξία έτσι ώστε να αποφύγουμε τον φαύλο κύκλο στον οποίο αυτή τη στιγμή έχουμε πέσει;

Λύθηκαν οι γλώσσες

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν υπάρχουν, ως γνωστόν, ρητορικά ερωτήματα. Αυτά απλώς συνιστούν έναν τρόπο να εκφραστεί μια θέση. Ο Κώστας Σημίτης φαίνεται λοιπόν να τοποθετείται προσεκτικά μεταξύ αυτών που ασκούν κριτική στο πώς πήγε η χώρα στο ΔΝΤ το 2010 και τι συμφωνήθηκε τότε με την τρόικα. Αυτό ανεξαρτήτως του αν ήταν λάθος η συνταγή ή υπήρξε υστέρηση στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις με προτίμηση στα οριζόντια μέτρα. Το συμπέρασμα είναι ότι η διετία Παπανδρέου – ιδίως δε οι πρώτοι δεκαοκτώ μήνες όταν τα ηνία της οικονομικής πολιτικής τα είχε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου – αποτελούν αντικείμενο αμφισβήτησης και κριτικής και μάλιστα όχι από λαϊκίστικη σκοπιά. Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνον ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης που εκφράζει δημόσια μιαν άλλη ματιά στα πεπραγμένα της προηγούμενης κυβέρνησης. Εστω κι αν το στυλ Σημίτη είναι πιο έμμεσο.

Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Παπαδήμου αλλά και το φάντασμα της δραχμής έχουν λύσει γλώσσες.