Πρόκληση η συλλογική ηγεσία

Στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης για την επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ, τέσσερις πολιτικές προσωπικότητες του χώρου έχουν (υπο)δείξει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τη θέλησή τους να διεκδικήσουν τη θέση του επόμενου προέδρου του Κινήματος στις προσεχείς εσωκομματικές εκλογές. Πρώτος ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έσπευσε να δηλώσει «παρών» για την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ, ενώ ακολούθησαν ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας Γιάννης Ραγκούσης και ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ανδρέας Λοβέρδος. Η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου, παρότι δεν προχώρησε σε αντίστοιχες δηλώσεις, εντούτοις φαίνεται κι αυτή να κινείται περισσότερο στην κατεύθυνση της διεκδίκησης της αρχηγίας παρά της ανοικτής υποστήριξης ενός εκ των προαναφερθέντων. Και φυσικά το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα πράξει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος με κάποιους από τους προαναφερθένες είχε συνεργαστεί στενά τον καιρό που διεκδικούσε την αρχηγία του κόμματος μετά την ήττα στις εθνικές εκλογές του 2007.

Στην παρούσα πρώιμη φάση της συζήτησης, «παίζουν» κυρίως τα πρόσωπα παρά οι πολιτικές. Οταν η δημόσια συζήτηση έλθει και στο κρίσιμο θέμα των πολιτικών επιχειρημάτων, τότε οι φερόμενοι ως υποψήφιοι θα έχουν μια τεράστια δυσκολία στο να διακρίνουν την πολιτική τους ιδιαιτερότητα από αυτή των αντιπάλων τους. Και αυτό γιατί πολιτικοί όπως ο κ. Λοβέρδος, ο κ. Ραγκούσης και η κ. Διαμαντοπούλου δεν έχουν να προτείνουν κάτι διαφορετικό όσον αφορά την ιδεολογική ταυτότητα που το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποκτήσει αλλά και τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει για την «επανασύνδεσή του με την Κοινωνία». Τα επιχειρήματά τους δεν διαφέρουν σε τίποτα όσον αφορά τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές που θα πρέπει να ακολουθήσει το κόμμα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στα σύγχρονα δεδομένα της οικονομικής εποπτείας, των ασφυκτικών χρονοδιαγραμμάτων, του λιγότερου κράτους, των ελάχιστων δαπανών και της περισσότερης διαφάνειας και αξιοκρατίας. Το μαρτυρά άλλωστε το κοινό τους κείμενο – παρέμβαση, προ ολίγων εβδομάδων, το οποίο ουσιαστικά σκιαγραφούσε τις βασικές πολιτικές που η κοινωνία προσμένει και απαιτεί για να μπορέσει η χώρα να βγει από το οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει.

Είναι εμφανές ότι προκειμένου να διεκδικήσει το ΠΑΣΟΚ επανεκλογή πρέπει να μετατοπίσει το κέντρο του ιδεολογικού του βάρους στους πολιτικούς που κατάφεραν να βγουν λιγότερο λαβωμένοι από την εποχή του Μνημονίου και μετά. Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου και Χρυσοχοΐδης συμμετέχουν στη μεταβατική κυβέρνηση, οι τρεις εξ αυτών στα υπουργεία τους. Αλλά τώρα, που οι εκλογές πλησιάζουν, χρειάζεται να δημιουργήσει ο καθένας από αυτούς μια διακριτή ιδεολογική πλατφόρμα, πάνω στην οποία θα προτάξουν τόσο τα επιχειρήματά τους όσο και τις ικανότητες που ο καθένας εξ αυτών αποδεδειγμένα κατέχει.

Κατά τη γνώμη μου, το να διαχωρίσεις τη θέση σου από τα επιχειρήματα ενός εσωκομματικού αντιπάλου είναι δυσκολότερο από το να τον κερδίσεις στις εσωκομματικές εκλογές. Το πρόβλημα αυτό θα το αντιμετωπίσουν όλοι όσοι προέρχονται από τον «εκσυγχρονιστικό χώρο» του ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν ευχής έργον όλοι να είχαν μια ηγετική και ισότιμη σχέση στο πλαίσιο μιας επιτροπής που θα συναποφάσιζε και όλοι τους θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους αρχηγούς. Κάτι τέτοιο όμως δεν προβλέπεται από το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς για εκείνο, η ηγεσία του κόμματος μεταφράζεται σε μια μόνο καρέκλα και όχι σε ένα ιδιότυπο Πολίτμπιρο…

Ο Ο.Δ. Τσάπαλος είναι πολιτικός επιστήμονας