«Ο προσωπικός αγώνας είναι πιο παρεμβατικός»

Δημήτρης Τανούδης

«Ο προσωπικός αγώνας

είναι πιο παρεμβατικός»

Οταν δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος το 2008, ο 27χρονος τότε Δημήτρης Τανούδης ένιωσε να καταβυθίζεται σε έναν μηδενισμό και τότε συνέλαβε την ιδέα μιας επιστροφής σε μια πρωταρχική μορφή αγάπης και σε έναν κόσμο πιο ειλικρινή, «με κινητήριο δύναμη το ένστικτό του ανθρώπου, τον σωματικό σπασμό του, που δεν λέει ποτέ ψέματα». Ετσι γεννήθηκε ο υπαρξιακός «Σπασμός» (Εκδ. Νεφέλη), ένα κείμενο πειραματικό (και παραληρηματικό) που παρουσιάζει μια εναλλακτική κοσμογονία. Ο αναγνώστης μεταφέρεται σε μια γυναικοκρατούμενη κοινωνία που έχει εκφυλιστεί και επιχειρεί να υποχρεώσει τους νέους να συνευρεθούν για να γονιμοποιήσουν τη νέα ζωή. Ομως καμιά εξουσία, όσο αυταρχική και να είναι δεν μπορεί να βιάσει το σώμα της νεολαίας… Κατά τον 30χρονο σήμερα Τανούδη, ο σημερινός νέος νιώθει εγκλωβισμένος και κατασκευάζει φαντασιακές προεκτάσεις του κόσμου του προκειμένου να μπορέσει να είναι ο εαυτός του. Οπως υποστηρίζει, «η ύπαρξή μας δεν προσδιορίζεται μονάχα από τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες μας». Ο ίδιος, σπούδασε Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, αλλά εργάζεται ως μεταφραστής και δάσκαλος σεμιναρίων δημιουργικής γραφής. «Επαψα να πιστεύω στις συλλογικές δράσεις», λέει. «Ο προσωπικός αγώνας του καθενός στον χώρο του είναι περισσότερο παρεμβατικός για το γενικό καλό».

Δημήτρης Τανούδης, «Σπασμός», Νεφέλη