Τη μέρα που πιάστηκα αδιάβαστος

«Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε καραβάκια στο ταξίδι…»

Δεν διαβάζω «Ριζοσπάστη». Κακώς. Γιατί αν διάβαζα, πιθανόν να μην έπεφτα σαν βροχούλα από τα σύννεφα της αντικομμουνιστικής μου φύσης. Η εν λόγω φύση με έφερε απ’ τα παλιά χρόνια αντίθετο σε πρακτικές του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού. Οπως η απαγόρευση κατοχής διαβατηρίου, η απόλυτη κυριαρχία ενός κόμματος σε όλες τις επιχειρηματικές και διανοητικές λειτουργίες και η χρήση γκουλάγκ και φρενοκομείων για την αντιμετώπιση αντιφρονούντων. Εξάλλου, όλες αυτές τις πρακτικές τις είχα ζήσει στα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, στο πλαίσιο ενός συστήματος που υποτίθεται ότι υπηρετούσε τη Δημοκρατία. Κούνια που το κούναγε.

Δεν διαβάζω «Ριζοσπάστη» λοιπόν και έτσι, όταν άκουσα την κ. Παπαρήγα έξω από το Μαξίμου να δηλώνει δήλωση πυκνή σχετικά με το ευρώ, έπαθε σοκ η συντηρητική αλλά φιλελεύθερη φύση μου. Είπε η γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ (περίπου): «Στον κ. Παπαδήμο διευκρίνισα ότι το κόμμα μας δεν στηρίζει την κυβέρνησή του, γιατί η στρατηγική μας είναι τελείως διαφορετική. Εμείς πιστεύουμε ότι η έξοδος από την καπιταλιστική κρίση προϋποθέτει την αποδέσμευση από την ΕΕ και την κοινωνικοποίηση της οικονομίας. Αυτά πρέπει να συμβούν ταυτόχρονα. Αλλιώς η έξοδος από το ευρώ χωρίς την αλλαγή του συστήματος θα είναι δράμα για τον ελληνικό λαό».

Τι κατάλαβα όμως ότι είπε η κ. Παπαρήγα;

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Από το 2007 και μετά όλοι μιλάνε για συστημική κρίση που ταλανίζει την Ενωση και τον κόσμο ολόκληρο. Και ο Χέλμουτ Σμιτ και ο Ζακ Ντελόρ δήλωσαν ότι οι σημερινοί ηγέτες δεν κατανοούν τη φύση της κρίσης. Ποια είναι λοιπόν η φύση της κρίσης του συστήματός μας;

Δεν διαβάζω «Ριζοσπάστη», αλλά διάβασα το βιβλίο του Ντένις Ρόντρικ «Το τρίλημμα της παγκοσμιοποίησης». Τι γράφει ο ιστορικός του Χάρβαρντ; Οτι βιώνουμε την τρίτη κρίση της παγκοσμιοποίησης. Η πρώτη προέκυψε στα τέλη του 18ου αιώνα. Γύρω στα 1850 η Αγγλία, στο κύμα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης και οπλισμένη ιδεολογικά με τις ιδέες του Ανταμ Σμιθ, επέβαλε την παγκοσμιοποίηση. Ακόμη και με κανονιοφόρους, έπεισε τους εταίρους της ότι με την ελεύθερη διακίνηση του εμπορίου όλοι θα ζούσαν καλύτερα. Ανοιξαν λοιπόν τα σύνορα, η Αγγλία πλούτισε και γύρω στα 1890 άρχισε να πέφτει από τα δικά της σύννεφα. Γιατί ενώ τα πρώτα 40 χρόνια πλούτιζε, μετά άρχισε να υπερχρεώνεται, μια και οι εταίροι της αύξησαν την ανταγωνιστικότητά τους και άρχισαν να εξάγουν περισσότερα από ό,τι εισήγαν. Οδεύουσα προς πτώχευσιν, η κραταιά αφίππευσε και πάει η πρώτη παγκοσμιοποίηση. Με ένα ταρατατζούμ, που ήταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν με τη δεύτερη φάση της παγκοσμιοποίησης, που έληξε με έναν Β’ Παγκόσμιο. Σήμερα ζούμε την τρίτη κρίση της παγκοσμιοποίησης και όπως άκουσα με τα αυτιά μου από τον Γιόσκα Φίσερ, η φύση της μετατοπίζει τον πλούτο της Δύσης προς την Ανατολή και από τον Βορρά προς τον Νότο της Αμερικής. Ενώ όλο και λιγότεροι κατέχουν όλο και περισσότερα στις τέως βιομηχανικές χώρες. Που παράγουν όλο και λιγότερα αγαθά, πλην της φούσκας των χρηματιστικών και ανεξέλεγκτων αγορών.

Ο Ρόντρικ, που μάλλον δεν διαβάζει «Ριζοσπάστη» επίσης, είναι αισιόδοξος λέγοντας ότι μπορούμε να αποφύγουμε το τέλος της τρίτης παγκοσμιοποίησης εάν επιβάλουμε κανόνες στην απορρυθμισμένη αγορά χρήματος. Σε μια συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Ζακ Ντελόρ έλεγε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η παγκοσμιοποίηση έφερε 1,5 δισ. συνανθρώπους μας πάνω από τα όρια της εξαθλίωσης. Κι εγώ που αναρωτήθηκα, χωρίς να τολμήσω τότε να τον ρωτήσω, από πού βγήκε ο πλούτος που μοιράστηκε σε τόσους πενόμενους συνανθρώπους μας, τώρα ξέρω.

«Δεν διαβάζεις “Ριζοσπάστη”», μου είπε κοντινό μου πρόσωπο. «Γιατί αν διάβαζες δεν θα χρειαζόταν να ξοδεύεις τόσο χρόνο και χρήμα για βιβλία. Και ούτε θα έπεφτες από τα σύννεφα ακούγοντας την κ. Παπαρήγα».

Δηλαδή αυτό που στην ουσία μάς λέει η γενική γραμματέας είναι ότι η παγκοσμιοποίηση έχει πέσει δυο φορές. Η τρίτη και φαρμακερή πλησιάζει. Γιατί είναι στη φύση του συστήματος να πέφτει και να σηκώνεται αφού δυστυχήσουν πλείστοι όσοι. Συνεπώς, συνάνθρωποι, έτσι όπως καταντήσαμε στο εσωτερικό και όπως διαπιστώνει και ο ΟΟΣΑ, διαλυμένοι ως κράτος και πτωχευμένοι ως κοινωνία, ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα (κατά το ΚΚΕ, για τα καλύτερα). Μια και οι έξω δεν πάνε και πολύ καλύτερα, το τέλος είναι κοντά, αν στις κρίσεις των αφερέγγυων αμερικανών δανειοληπτών, των κρατικών ομολόγων και των τραπεζών προστεθεί και η αναμενόμενη με βάση τα πρώτα αποτελέσματα 9μήνου κρίση των κραταιών παραγώγων. Τότε σε εσάς μεν θα απομένει να διαβάζετε επιτέλους «Ριζοσπάστη» και σε μένα, λόγω ηλικίας και ξεροκεφαλιάς, να πάρω ένα καραβάκι για νησάκι του Αιγαίου. Εκεί δεν θα χρειάζεται διαβατήριο.

antonios – pressinfo. blogspot. com