[Νέες Ταινίες] Μπραντ Πιτ για Οσκαρ

Οταν την απωθητική λέξη «μπέιζμπολ» άκουσα, πριν ακόμα δω το «Moneyball», είχα κιόλας βαρεθεί. Α, είπα. Σαν να βλέπουν οι πιτσιρικάδες του Χάρλεμ ποδοσφαιρική αναμέτρηση Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού. Εγώ και η συντριπτική πλειονότητα των καφενόβιων του ποδοσφαίρου ουδεμία σχέση με τις λέξεις: ρίψεις, βάση, χόουμ ραν, γουόκ και άλλα τέτοια. What is this? American boy, πες αλεύρι, ο Μέσι σε περιμένει!

Ε, δεν θα το πιστέψετε. Τα πρώτα τριάντα λεπτά μ’ έστειλαν αδιάβαστο. Και στο φινάλε αυτής της ιστορίας, που μόνο κατ’ όνομα έχει να κάνει με το μπέιζμπολ, είχα ενθουσιαστεί. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, η καλύτερη ερμηνεία του Μπραντ Πιτ. Εντελώς, από τις άλλες, διαφορετική. Που αν ήμουν μέλος της Ακαδημίας Κινηματογράφου στο L.A θα τον είχα προτείνει, παρέα με τον Ράιαν Γκόσλινγκ του «Drive», στην λίστα των επερχόμενων υποψηφίων για Οσκαρ καλύτερης ερμηνείας. Από το στόμα μου και στων ακαδημαϊκών τ’ αυτί.

Γιατί, ενίοτε, στην αφρόκρεμα του Χόλιγουντ, συμπορεύονται δύο αρετές μαζί. Και τα looks (η εμφάνιση δηλαδή) και το ταλέντο. Οσο μάλιστα το κόκκινο κρασί παλιώνει τόσο το ταλέντο και η ερμηνεία του Μπραντ μεγαλώνει. Φανταστείτε. Σε 13 μήνες δρασκελίζει το κατώφλι των 50. Φανταστείτε ότι μέχρι πρότινος ήταν για έναν κυρίως λόγο δημοφιλής. Επειδή περιπαικτικά έλεγαν «ψιτ, κορίτσια, ο Μπραντ». Αλλά σκεφτείτε ότι με τις πρώτες εμφανίσεις του, με το «Καλιφόρνια» ας πούμε, είχε αποκαλύψει τα εσωτερικά προσόντα του. Και τέλος, θυμηθείτε τέσσερις ακόμα αλησμόνητες στιγμές του. Ανάκατα: «Seven», «Fight Club», «Οι 12 πίθηκοι» και «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς». Ομως εδώ, όπως σας έχω πει, εντελώς αλλιώτικος από πριν. Τουτέστιν κοφτός, δωρικός, σκληρός και ταυτόχρονα συγκινητικός. In short, Εξαιρετικός!

Το ίδιο και η χαμηλόφωνη, σκοτεινή σκηνοθεσία του λιτοδίαιτου Μπένετ Μίλερ («Καπότε»). Πάνω απ’ όλα όμως μια ιστορία τόσο απρόβλεπτη και μοναδική όσο και αληθινή. Οταν στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα ο Μπίλι Μπιν, ο γενικός μάνατζερ της ομάδας Oakland Athletics, τα ρισκάρει όλα για όλα. Επειδή μόνο τριάντα εκατομμύρια για παίκτες είχε να διαχειρισθεί. Δηλαδή το ένα πέμπτο από τον προϋπολογισμό των γιγάντων του μπέιζμπολ. Ετσι ακολουθώντας τις συμβουλές ενός ευτραφούς 25χρονου απόφοιτου του Γέιλ, αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα αγοράζοντας «άχρηστους» παίκτες άλλων ομάδων. Γιατί; Επειδή καθένας εξ αυτών διέθετε ένα μικρό, «αόρατο» ταλέντο μοναδικό. Γι’ αυτό!

Αξιοποιώντας λοιπόν και συνθέτοντας τα ιδιαίτερα μικρά, σχεδόν αόρατα, ταλέντα όλων αυτών των «άχρηστων» παικτών μπόρεσε στο τέλος να κάνει μια μεγάλη ομάδα. Καλό; Για σκεφτείτε το καλύτερα. Γιατί αξιοποιώντας και συνθέτοντας τα ιδιαίτερα, μικρά, σχεδόν αόρατα, ταλέντα όλων των «άχρηστων» ελλήνων μπορεί στο τέλος να προκύψει μια μεγάλη Ελλάδα. Να το δουν άπαντες της Βουλής. Ακούει κανείς; Βαθμοί=8