«Κλεμμένη» απόλαυση

Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εκτυφλωτική φωτογένεια της παιδικής αφέλειας, στον εξαίσιο αυθορμητισμό 9χρονων, 10χρονων και 11χρονων που παίζουν τους έμπειρους σεφ εκεί μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, εκπληρώνοντας άριστα τον μεγαλίστικο ρόλο τους. Το «Master chef junior» (Mega) διαθέτει όλα τα ιδανικά υλικά της πιο απολαυστικής ηδονοβλεψίας.

Γιατί όσο και αν η σκηνοθεσία παραπέμπει σε παιχνίδι, με μια έκρηξη χρωμάτων, τακτοποιημένων κατσαρολικών, ντεκόρ κρεοπωλείου και μανάβικου βγαλμένου λες από παραμύθι και τους τρεις κριτές του περυσινού ενήλικου «Master chef» (Λαζάρου, Σκαρμούτσος, Λουκάκος) να συμπεριφέρονται σαν τους τρεις «μάγους με τα δώρα» μπροστά στη φάτνη «θείων βρεφών», δεν παύει να είναι ένα θέαμα που «κλέβει» την αθωότητα του παιδικού παιχνιδιού για να τη μετατρέψει σε υπερθέαμα προς τέρψη του ενήλικου βλέμματος. Και το κατορθώνει.

Λίγωνε η εκφραστικότητα του λιλιπούτειου Πατέστου, του μικρότερου διαγωνιζόμενου chef, που έφτιαξε μια μεγαλειώδη (για τα τοσοδούλικα μέτρα του) ψαρόσουπα, όταν εξέφραζε την αγωνία του στον φακό λέγοντας «αν δεν μου τύχει καμιά στραβή!». Ηταν θαυμαστή η μεθοδικότητα της 12χρονης Μαργαρίτας, όταν εξήγησε τη «στρατηγική» της στην εξοικονόμηση χρόνου: «Περίμενα να δω πού θα πάνε τα περισσότερα παιδιά να διαλέξουν υλικά και μετά εγώ πήγα στα ράφια με τα λιγότερα για να διαλέξω με την ησυχία μου». Και ράγισαν καρδιές τα συγκρατημένα με κόπο δάκρυα και τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα της πιτσιρίκας επειδή «έστησε το ρύζι στα φορμάκια, αλλά όταν πήγε να βάλει τα τοματάκια σκορπίστηκε». Εδώ καθοριστική η συμβολή των κριτών, με τον Λαζάρου στον ρόλο του θυμόσοφου παππού, ο οποίος έσπευσε να ανακουφίσει την ταραχή της μικρούλας λέγοντας ότι σημασία έχει αν είναι εύγευστο το πιάτο της.

Και μετά ήταν εκείνες οι δηλώσεις στον φακό των μικρούληδων που προσπαθούσαν να τακτοποιήσουν μέσα τους την επιτυχία ή αποτυχία τους: «Εγώ νιώθω νικητής που έφτασα ως εδώ». Να μη σφραγίσει η πίκρα την απόλαυση.

Ηταν 12.000 παιδιά που δήλωσαν συμμετοχή, επιλέχτηκαν τα 40, από τα οποία θα επιλεγούν τα 12 που θα πάρουν μέρος στην ανάδειξη του νικητή του «Μaster chef junior». Ενας μαραθώνιος για τα άγουρα μαγειρικά ταλέντα και για τις επενδύσεις των γονιών, ήδη, ίσως, βαριές για τις παιδικές πλατούλες. Οι τελευταίοι ακροβολισμένοι στις κερκίδες εμψύχωναν, περίμεναν να συγχαρούν ή να κανακέψουν, συναισθηματικές γέφυρες μιας πολύ προσεκτικής παραγωγής, για να απαλύνει τη σκληρότητα του ανταγωνισμού. Αλλά ο φακός πού και πού συλλάμβανε την έκφραση μερικών, που δεν έκρυβαν τη δική τους – μεγαλύτερη ίσως – απογοήτευση από την «αποτυχία» των βλασταριών τους εκεί, στην τηλεόραση, μπροστά στο βλέμμα του πλήθους, πανίσχυρο μέτρο επιβεβαίωσης της δικής τους εντέλει ικανότητας να είναι γονείς ενός «θαύματος»!

Εκοβαν, λιάνιζαν, τηγάνιζαν, τύλιγαν, φούρνιζαν, με τις ποδίτσες τους καλοσιδερωμένες, συγκεντρωμένα στο έργο τους τα διαγωνιζόμενα πιτσιρίκια και ξυπνούσαν μνήμες από ζύμες και μυρωδιές σε μαμαδίστικες κουζίνες, λατρεμένες στιγμές παιχνιδιού, τρυφερότητας και δημιουργίας, που συνέδεσαν για πάντα τις γεύσεις της ζωής με την προσφορά αγάπης για τους περισσότερους από εμάς. Μόνο που εκείνες οι στιγμές ήταν προφυλαγμένες, ιδιωτικές, μέσα στη γλύκα της οικογενειακής φροντίδας.

Οσο πιο απολαυστική γινόταν η κατανάλωση της θέας αυτού του παιδικού μελισσιού, που εντυπωσίαζε με τη μεθοδικότητα και τη νοικοκυροσύνη του, τόσο μεγάλωνε η ενοχή μας, γιατί έμοιαζαν να μας προσφέρονται για τη δική μας διασκέδαση, καθώς δέκα η ώρα και βάλε τη νύχτα τα παιδιά αυτής της ηλικίας πρέπει να έχουν ήδη παραδοθεί στον ύπνο που θα τους προσφέρει αντοχές για τις δύσκολες σχολικές ημέρες τους. Ισως ένα παρόμοιο θέαμα, που θα προβαλλόταν νωρίς το απόγευμα αντί των τουρκικών σίριαλ, χωρίς το ελεγκτικό βλέμμα των ενηλίκων, να ήταν πραγματικό δώρο πολιτισμού στις μικρές ηλικίες.

Γιατί αυτό που δυσκολεύει περισσότερο το μεγάλωμα των παιδιών στις μιντιακές κοινωνίες μας είναι ο πολτός συναισθημάτων, εικόνων και προτύπων που τους βομβαρδίζει. Ισως και η γλυκυτάτη μέσα στα φουρό της Μπεκατώρου να έπειθε περισσότερο σαν «καλή νεράιδα» σε ένα απογευματινό παιδικό πρόγραμμα, χωρίς να μας βάζει σε σκέψεις ότι παραμένει εκπρόσωπος ενός τηλεοπτικού κιτς, που κλείνει το μάτι στον ενήλικο παλιμπαιδισμό, που απλώς «κλέβει» την κιτσάτη αφέλεια των παιδικών, παραμυθένιων κόσμων.