# Παράξενα πράγματα γεννάει η πολιτική κρίση, αλλαγές ύφους και ασάφειες νοήματος, που κάνουν τον πολιτικό λόγο κρυπτικό και δυσνόητο. Στις 27/11 ο Γιώργος Καρατζαφέρης απρόσμενα δημοσιεύει «ανοιχτή επιστολή προς τον ελληνικό λαό» με τον ακατανόητο τίτλο: «Παράτολμο το όχι στο ναι, ριψοκίνδυνο το ναι στο όχι», σε γλώσσα διαφορετική από συνήθως (μείγμα λαϊκότροπης ρητορικής και γραφειοκρατικής γλώσσας) και περιεχόμενο αξιοπερίεργα απροσδιόριστο ως προς το νόημα.
# Ξεκινάει με τη δήλωση ότι ο αποστολέας της επιστολής «γνωρίζει» την κάκιστη εξαιτίας των μέτρων οικονομική κατάσταση ιδίως των «ασθενέστερων» νοικοκυριών και τελειώνει με την ποιητική ερώτηση: «Πόσο εύηχο» θα ήταν «μετά από 2.500 χρόνια το Νενικήκαμεν;». Θα έχουμε νικήσει την κρίση όταν θα «καταδείξουμε ότι είναι παρούσα» (στην Ευρώπη, υποθέτω) «η χώρα των Ολυμπιακών Αγώνων, της Φιλοσοφίας, της Ιατρικής, του Ομήρου», συνεχίζει με τους τραγικούς και άλλους αρχαίους μέχρι «τον Λεωνίδα των 300» και τον Μεγαλέξανδρο.
# Στο ενδιάμεσο γράφει ότι «χρειαζόμαστε την έξωθεν στήριξη» και ονομάζει την πολιτική παραμονής στην ευρωζώνη με τη δανειοδότηση «πανεθνική προσπάθεια» και «σωτηρία της Πατρίδος». Παράλληλα, όμως, μολονότι γράφει ότι οι εταίροι της ΕΕ «μας έδωσαν πολλά», εξηγεί ότι επίσης μας έβλαψαν οικονομικά: «Αναλώνουμε τον μισθό μας σε δικά τους πολυκαταστήματα, που η λειτουργία τους έβαλε λουκέτο σε δεκάδες χιλιάδες μικρά ελληνικά καταστήματα», «μεταφέρουμε τον όποιο πλούτο της χώρας μας στα ταμεία τους… [εισάγοντας] σε πολύ μεγαλύτερες τιμές από
τις τρέχουσες στη διεθνή αγορά».
# Καταλήγει στα ακόλουθα τελείως κρυπτικά. «Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, μου έχει δημιουργηθεί η βεβαιότητα ότι η εμμονή εγγράφου διαβεβαίωσης επέχει θέση σύμβασης μεταξύ των αιτούντων την υπογραφή και των υπογραφόντων». Στη συνέχεια βεβαιώνει ότι θα στηρίξει την κυβέρνηση στην οποία το κόμμα του συμμετέχει και ότι θα συνεχίσει και στην «επόμενη Βουλή». Τέλος, έχοντας, φαίνεται, συνείδηση των αντιφάσεων είτε στα περιεχόμενα της επιστολής είτε ίσως στην πολιτική που ακολουθεί, καταλήγει: «Προσεύχομαι στον Θεό να μας βοηθήσει…». Εδώ τείνει κανείς να συμφωνήσει, πράγματι: ο Θεός βοηθός.