Περιήγηση σε καταπράσινο τοπίο

Ελατα, καστανιές, πλατάνια και οξιές εναλλάσσονται ενώ οι απότομες κορυφές ξεπετάγονται από παντού, με τον δρόμο να συναγωνίζεται σε ευελιξία και μαιάνδρους τα ποτάμια και τα ρυάκια που συναντά. Αυτές οι εικόνες επαναλαμβάνονται σε όλη τη διαδρομή, με τις κεραμοσκεπές των χωριών να είναι το μόνο που σπάει την κυριαρχία του πρασίνου.

Καθώς ανηφορίζω ακολουθώντας τον στενό, γεμάτο στροφές ασφάλτινο δρόμο, αρχίζει το ψιλόβροχο. Ωραία, σκέφτομαι, θα έχει έντονα χρώματα, τα ρυάκια θα γεμίσουν νερό και θα υπάρχει διάχυτο απαλό φως μέσα στα δάση, ιδανικές συνθήκες για φωτογράφιση.

Στην Ελατού όμως, όπου τα έλατα, οι βελανιδιές, τα πλατάνια και τα πουρνάρια αγκαλιάζουν το χωριό από κάθε πλευρά, ο καιρός είναι καθαρός, επιτρέποντας έτσι από κάποια σημεία απρόσκοπτη θέα που φτάνει σχεδόν μέχρι τον Κορινθιακό. Στην πλατεία δεσπόζει ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος του 1866, αλλά και το μνημείο των πεσόντων, ενώ τα πέτρινα σπίτια με τα χαγιάτια συμπληρώνουν την εικόνα του χωριού. Οι γύρω κορυφές, με πρώτη και καλύτερη το Κερασοβούνι (1.694 μ.) της μικρής οροσειράς Ομάλια, κλείνουν τον ορίζοντα από τη βόρεια πλευρά της Ελατούς και ο ελικοειδής δρόμος συνεχίζει να ανηφορίζει ανάμεσα από πυκνό ελατοδάσος.

Κάποια στιγμή από ένα διάσελο εμφανίζεται μακριά, σε κατάφυτη πλαγιά, το πιο ζωντανό χωριό της περιοχής, η Ανω Χώρα ή Ανω Λομποτινά. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 στην πλαγιά της βουνοκορφής Σύρτα (1.460 μ.), με τον ορίζοντα του χωριού να είναι γεμάτος από κορυφές. Τσονάκι, Καραούλι, Αϊ-Γιάννης και Μακρύβαλτο είναι κάποιες από αυτές και μακρύτερα οι Τσακαλάκι (1.714 μ.), Ομάλια (1.612 μ.), Νεραϊδάλωνο (1.708 μ.), Γουλινάς (1.248 μ.), τις οποίες ενώνουν δάση δικαιώνοντας αυτούς που ονομάζουν την περιοχή «Αλπεις της Ελλάδας». Η οικονομία του οικισμού είχε σημαντική ανάπτυξη κατά τον 15ο αι., ενώ μέχρι το 1800 λειτουργούσε η Σχολή Λομποτινάς, της οποίας τα έξοδα είχε επωμιστεί η οικογένεια των Καναβαίων – διώχθηκαν εκείνη τη χρονιά από τους Τούρκους. Περπατώντας στον στενό δρόμο που διασχίζει την παλιά αγορά του χωριού, περνάς από τα μαγαζάκια, τα πέτρινα κτίρια, αλλά και τον επιβλητικό ναό της Αγίας Παρασκευής του 1918, όπου παρατηρείται όμως μια σημαντική απουσία. Λείπει από κοντά του η μασκότ του χωριού, ο «καρνάβαλος», όπως λένε το παλιό λεωφορείο που έκανε τη διαδρομή Ναύπακτος – Ανω Χώρα μέχρι το 1983. Μόνο κάποιες ξεθωριασμένες φωτογραφίες που θυμίζουν τις κακουχίες που πέρναγε το λεωφορείο με τον οδηγό του Κωνσταντίνο Χρυσανθόπουλο (τον θρυλικό Λωρίδα), προκειμένου να μεταφέρει τους κατοίκους με τα εφόδιά τους στα απομακρυσμένα χωριά, έχουν απομείνει στον χώρο δίπλα από τον ναό όπου το είχαν παρκάρει. Σήμερα είναι σε αποθηκευτικό χώρο, με την προοπτική να στεγαστεί σε οίκημα διαμορφωμένο ειδικά για το ένδοξο λεωφορείο που κρατούσε για πολλά χρόνια ζωντανή την περιοχή – ωστόσο οι κάτοικοι ανησυχούν για την τύχη του.