Είμαι κι εγώ «ψυχούλα»

Ανακάλυψε και η Αννα Βίσση τη δυστυχία στον κόσμο και συγκινήθηκε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία εκ του πλήθους των διασημοτήτων που προσπαθούν να ανασκευάσουν τον ξεπερασμένο πια μύθο τους ως ηρώων της ξέφρενης κατανάλωσης οι οποίοι ζουν όλο πολυτέλεια, καπρίτσια και υπερβολές και σπεύδουν να εκσυγχρονιστούν, διεκδικώντας το φωτοστέφανο της «αγιοσύνης». Εξ ου και κάθε χολιγουντιανός αστέρας που σέβεται τη φήμη του μετατρέπεται σε on camera «μητέρα Τερέζα» για να πείσει ότι είναι κι αυτός «μια ψυχούλα».

Ετσι κι αλλιώς, ο λυγμός on camera κάνει πάντα αίσθηση και μπορεί θαυμάσια να τον διαδεχθεί ένας επόμενος για ένα άλλο θέμα και όλοι μαζί οι λυγμοί να υπηρετήσουν τη σαπουνοπερική αφήγηση, η οποία αναλαμβάνει να αναδιαμορφώσει το ίματζ μιας καλλιτέχνιδας που έχει εξαντλήσει όλες τις παλιές μεθόδους της σόουμπιζ προβολής και σπεύδει να αξιοποιήσει τις καινούργιες.

Ως εκ τούτου, η Βίσση επισκέπτεται την Κένυα, αντικρίζει τη φτώχεια και αναφωνεί «πώς μπορεί να ζει ανέμελος ο υπόλοιπος κόσμος όταν υπάρχει τόση φτώχεια και δυστυχία!». Απορούμε πώς δεν την προφύλαξε ουδείς από τόση αφέλεια, γιατί μόνον έτσι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την όψιμη έκπληξη μιας καλλιτέχνιδας που μέχρι τώρα υπηρετούσε με συνέπεια ακριβώς αυτόν τον κόσμο της αφασικής ανεμελιάς.

Λες και μέχρι τη δική της επίσκεψη, μέχρι το δικό της βλέμμα να πέσει πάνω στα παιδάκια που λιμοκτονούν και γεννιούνται με AIDS να μην υπήρχαν όλα αυτά.

Ας είναι. Η δυστυχία έχει ανάγκη την προβολή για να συγκινήσει. Και η συγκίνηση, ως γνωστόν, φέρνει τηλεθέαση. Είχαμε μείνει άναυδοι στο περασμένο επεισόδιο του βισσαίικου ριάλιτι με τη μαεστρία με την οποία το τελετουργικό της ψυχαγωγικής συγκίνησης αξιοποίησε το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός αγαπημένου της προσώπου, του φίλου μάνατζέρ της. Χωρίς ουδείς να αρνείται ότι η ίδια και τα αγαπημένα του πρόσωπα συγκλονίστηκαν, το ίδιο το θέαμα με ένα αριστοτεχνικό μοντάζ μετέτρεψε το συναίσθημα σε υλικό για τηλεοπτικό σασπένς. Λίγο πριν από τη διακοπή για διαφημίσεις αναφέρεται το γεγονός αποσπασματικά, αφήνοντας την περιέργεια να οξυνθεί για τις αντιδράσεις της ίδιας της Βίσση. Μετά τη διαφημιστική διακοπή, η αφήγηση ξεκινάει και πάλι από την αρχή με φωτογραφίες του εκλιπόντος σε στιγμές ευφορίας μαζί με τη φίλη του Βίσση, με αφηγήσεις της κόρης του, με αφηγήσεις συνεργάτιδας που έλεγε πως είπαν ψέματα στην αοιδό για να μπορέσει να τελειώσει τη συναυλία, κατά τη διάρκεια της οποίας συνέβη το δυστύχημα. Και όλο αυτό τελειώνει με ζουμ στο πρόσωπο της Βίσση καθώς ξαπλώνει με μελαγχολικό χαμόγελο στην κουπαστή ενός πλεούμενου, σε μια πόζα εξόχως φωτογενούς θλίψης! Μην ξεχνάμε ότι ο πονεμένος δεν πρέπει να υποφέρει αρκετά γιατί τότε είναι απωθητικός. Πρέπει να υποφέρει τόσο όσο να κεντρίζει το ενδιαφέρον. Ολα αυτά τα αναλαμβάνει η σκηνοθεσία.

Η ίδια μέθοδος εφαρμόζεται και στην επίσκεψη στη δυστυχία της Κένυας, με τη φτώχεια να μετατρέπεται σε ντεκόρ, πάνω στο οποίο προβάλλειται η φωτογενής αιφνίδια ευαισθησία της καλλιτέχνιδας. Ουδείς τής αρνείται την ειλικρίνεια. Ποιος θα ήταν αναίσθητος μπροστά σε μια τραγωδία! Μόνο που όλο αυτό δεν είναι παρά ένα επεισόδιο σε ένα μακρύ τηλεοπτικό αφήγημα, του οποίου στόχος δεν είναι να αναληφθούν δράσεις που θα απαλύνουν το δράμα θυμάτων τραγωδιών αλλά να «εξανθρωπίσει» την απόμακρη – και αργοσβήνουσα πλέον – εικόνα μιας σταρ.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε μια αποτελεσματική δράση και ένα θέαμα που επιδιώκει τη στιγμιαία συγκίνηση του φιλοθεάμονος είναι ότι η πρώτη έχει συνέπεια, διάρκεια και στόχο να εξοικειώσει τους ευδαίμονες του πλανήτη με τους δυστυχισμένους ενώ το δεύτερο απλώς παρεμβάλλει τη μορφή της διασημότητας μεταξύ κοινού και δυστυχισμένων.