«Συμπαθητικό» ρεμάλι

Δείγμα είδους υπό εξαφάνιση στην εγχώρια τηλεόραση έμοιαζαν οι δύο σειρές που έκαναν πρεμιέρα στο Mega, «Πίσω στο σπίτι» και «Με λένε Βαγγέλη».

Με την πάντα χαριτωμένη Μαρία Καβογιάννη και τον Θοδωρή Αθερίδη, η σειρά «Πίσω στο σπίτι» είναι η μοναδική (ίσως και του συνόλου της οπτικοακουστικής παραγωγής, του σινεμά συμπεριλαμβανομένου) που έχει ως σεναριακή αφορμή την οικονομική κρίση. Λίγο ακόμη και θα είχαμε πιστέψει ότι όλος αυτός ο κόσμος, από σεναριογράφοι μέχρι σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ζει σε άλλον πλανήτη, εξ ου και το «Πίσω στο σπίτι» μοιάζει να σώζει τα προσχήματα μιας τηλεόρασης που δείχνει να έχει την τάση να λειτουργεί σε κενό αέρος. Η σειρά διαπραγματεύεται ένα από τα κορυφαία κοινωνικά προβλήματα που δημιούργησε η κρίση, την αναγκαστική συμβίωση των μελών μιας οικογένειας στο ίδιο σπίτι για λόγους οικονομίας.

Το ζεύγος των γονιών Καβογιάννη – Αθερίδη πάνω που απολαμβάνει την απελευθέρωσή του από τις υποχρεώσεις προς τα παιδιά, μεγάλα πλέον και υποτίθεται το καθένα στον δικό του δρόμο, δέχεται το σοκ της επιστροφής τους στο πατρικό σπίτι γιατί δεν τα βγάζουν πέρα. Μια κόρη παντρεμένη, ο σύζυγος της οποίας στην απόγνωσή του υποθήκευσε το προικώο, και ένας γιος καλοσπουδαγμένος που μένει άνεργος.

Το ενδιαφέρον εν προκειμένω έγκειται στο ότι η επιστροφή στο σπίτι είναι μια ιδιόμορφη και πρωτοφανής κατάσταση για τις σύγχρονες οικογένειες, με λεπτές ψυχολογικές προεκτάσεις, πολύ διαφορετικές από εκείνες που διαπραγματεύονταν τα συνηθισμένα sitcom. Αν και το πρόβλημα της ασφυξίας από την υπερβολική συνάφεια των μελών μιας οικογένειας παραμένει ίδιο. Και είναι το πρώτο που διακωμωδεί η σειρά, με τη Μαρία Καβογιάννη σε πολύ χαριτωμένες στιγμές να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο χρέος της μανούλας και στον καημό της γυναίκας που θα ήθελε να απολαύσει τη ζωή της ελεύθερη από υποχρεώσεις.

Οσο για τη σειρά «Με λένε Βαγγέλη» έχει βασικό της προσόν έναν εξαιρετικό Βασίλη Χαραλαμπόπουλο που υποδύεται το συμπαθητικό ρεμάλι της ιστορίας, με υψηλής ποιότητας χιούμορ. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ακραίος για τα ελληνικά δεδομένα όχι γιατί δεν υπάρχουν μικροαπατεώνες παντού αλλά γιατί το κλεφτρόνι, και δη αυτό που μπουκάρει στα σπίτια γειτόνων, δεν θεωρείται είδος διαδεδομένο.

Οπως και αν έχει, πρόκειται για διασκευή του αμερικανικού «My name is Earl» το οποίο μέσα από τους ακραίους χαρακτήρες και τα «βρώμικα» αστεία πραγματεύεται τις ιδέες της ανοχής και της κοινωνικής ειρήνης. Εξ ου και ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Βαγγέλης, αν και περιθωριακός, θέλει να γίνει καλός για να αλλάξει το «κάρμα» του, επειδή πιστεύει ότι έτσι θα φτιάξει η ζωή του. Εδώ η αφέλεια της εμποτισμένης με την προτεσταντική παράδοση αμερικανιάς είναι πασιφανής, παραμένει όμως εντυπωσιακή η μέθοδος της τηλεόρασης που αξιοποιεί το χριστιανικό «η ανάγκη της καλοσύνης υπάρχει σε κάθε άνθρωπο» για να καλλιεργήσει την ιδέα της κοινωνικής ανοχής.

Εξ ου και στο πρώτο επεισόδιο ο Βαγγέλης «εκπαιδεύεται» στην αποδοχή ενός γκέι χαρακτήρα. Πρόκειται για παλιό του συμμαθητή στον οποίο θέλει να προσφέρει κάτι καλό για να εξισορροπήσει το γεγονός ότι ξέσπαγε την επιθετικότητά του σε αυτό το «διαφορετικό» παιδί, όταν ήταν μαθητές. Μέχρι άντρα ορκίζεται να του βρει και τον συνοδεύει σε γκέι μπαρ, αυτός, που σαν αυθεντικό ρεμάλι, θεωρεί τον εαυτό του την επιτομή του μάτσο αρσενικού. Πάντως, αν ο Ερλ είναι μια φιγούρα αναγνωρίσιμη από ένα αμερικανικό κοινό που εκτείνεται από τα νεοϋρκέζικα μπουλεβάρτα ώς τα γκέτο και τις απομακρυσμένες επαρχίες του Νότου, ο Βαγγέλης έχει ανάγκη περισσότερο τη μαεστρία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου για να γίνει αποδεκτός από το ελληνικό κοινό.