Η τέχνη της λεπτομέρειας

Επτά διηγήματα που με λοξή ματιά φωτίζουν την πολύπλοκη καθημερινότητα. Ενας κρίκος που συνδέει τις εφτά ιστορίες τής δοκιμασμένης σχεδόν σε όλους τους λογοτεχνικούς τρόπους για τριάντα χρόνια και με σημείο εκκίνησης την ποίηση Ερσης Σωτηροπούλου είναι η λεπτομέρεια που για μια στιγμή μετουσιώνεται στον κυρίαρχο ιμάντα της κάθε ιστορίας. Και που μπλέκει το κωμικό με το δραματικό μεγεθύνοντας κάτι που σε πρώτη όψη μοιάζει ασήμαντο.

Η συνενοχή είναι η λέξη – κλειδί για την πρώτη ιστορία του βιβλίου. Εδώ, μια ανυπότακτη έφηβη κι ένα (πνευματικά) καθυστερημένο παιδάκι διαμορφώνουν μια ζώνη συνενοχής με κλειδί το τσιγάρο που στα κλεφτά καπνίζουν. Το κλιμακούμενο λάξευμα των χαρακτήρων σε πυκνές γραμμές είναι επίσης το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της ιστορίας, κάτι που υπηρετείται και στις επόμενες όπως και μια υπόγεια δίψα για ζωή. Παρακάτω μια ποιήτρια ψάχνει τους στίχους και αυτές προκύπτουν αιφνίδια, ενώ η πραγματικότητα επικαλύπτεται από άλλες παράλληλες που τέμνονται στις λίγες λέξεις του διηγήματος «Να νιώθεις μπλε, να ντύνεσαι κόκκινα» που έδωσε και τον τίτλο του βιβλίου. Η Σωτηροπούλου όμως κρατάει για την επόμενη ιστορία τον κρυφό άσο. Στο διήγημα «Ακόμη και στον Παράδεισο Κάποιος Μπλοφάρει» σε αδρές γραμμές και με οικονομία περιγραφών χτίζει την ωραιότερη μπλόφα της συλλογής. Ο σύζυγος που σκηνοθετεί απιστίες με φανταστικές γυναίκες, όπως η μικρή γυμνάστρια που λέγεται Ολγα, μόνο και μόνο για να αναζωπυρώσει το χαμένο πάθος της γυναίκας του! Ορίστε ένα μικρό απόσπασμα που αποτυπώνει έναν χαμένο ρομαντισμό σε μερικές αράδες: «Υστερα γύρισε στη βεράντα, κάθησε στο τραπεζάκι κι άρχισε να γράφει με μεγάλα στρογγυλά γράμματα: Πώς αντέχεις να είμαστε μακριά και να μην κάνουμε έρωτα αυτή τη στιγμή Ολγα; Δίπλωσε το χαρτί, πήγε στο χωλ, τράβηξε το σακάκι του κι έβαλε το σημείωμα στην εσωτερική τσέπη. “Βγαίνω να πάρω τσιγάρα”, φώναξε. Ηταν βέβαιος ότι αμέσως μόλις άκουγε την πόρτα να κλείνει, εκείνη θα έτρεχε να ψάξει το σακάκι του».

Και όχι μόνο αυτό. Αφού σ’ ένα επίσης ευφάνταστο διήγημα με τίτλο «3 Οκτωβρίου 2004» η μοναχική γυναίκα που μόλις νοίκιασε διαμέρισμα στο Χαλάνδρι βασανίζεται και καταδιώκεται… από μια σφήκα που παγιδεύεται σ’ ένα πλέγμα. Εδώ δεξιοτεχνικά η Σωτηροπούλου ανακατεύει την ασήμαντη στιγμή με την μοναξιά και την αποξένωση που βιώνει η ηρωίδα και την νοσταλγία για την παλιά λαϊκή της γειτονιά. Και η σφήκα θυμίζει την έννοια της ελευθερίας που για τη μοναχική γυναίκα μοιάζει ολότελα χαμένη.

Και για το τέλος, με επίσης καλές στιγμές και στα υπόλοιπα διηγήματα, η ιστορία με τίτλο «Στο Φωτεινό Δωμάτιο» κάνει μια ανατροπή. Η παραδουλεύτρα αλλοδαπή, μάλλον του πρώην ανατολικού μπλοκ, Τάνια, που καταφτάνει για να ζητήσει δουλειά σε μυστηριώδες αρχοντικό, αποδεικνύεται πιο αρχόντισσα απ’ τη συνομήλική της ιδιοκτήτρια Κλαίρη. Και αυτό αφού παίζει αριστοτεχνικά την «Παθητική» του Μπετόβεν στο πιάνο της δεύτερης υπενθυμίζοντας μια ξεχασμένη αισθητική αγωγή που επικαλύφθηκε από την αγωνία του βιοπορισμού, όμως ποτέ δεν παραγράφηκε!