«Είμαι σαν όλους τους άλλους»

Οι δεσμοί αίματος μεταξύ αδελφών σπανίως απασχόλησαν την πεζογραφία. Η αδελφική σχέση μένει, σε μεγάλο μέρος της, αχαρτογράφητη. Τι ενώνει και τι χωρίζει δύο ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο αίμα;

Ο Νικολό Αμανίτι είναι μετά τον Ουμπέρτο Εκο ο συγγραφέας που πουλάει τα περισσότερα αντίτυπα στην Ιταλία, εκείνος που έφερε τη νέα γενιά στη λογοτεχνία ταράζοντας τα νερά με τους αντισυμβατικούς ήρωές του. Σαρανταπεντάρης σήμερα, φοίτησε σε κλασικό λύκειο και πήγε να σπουδάσει βιολόγος, αλλά τα παράτησε. Βιοπορίστηκε πουλώντας ψάρια για γυάλες και ενυδρεία. Στο δωμάτιό του έχει 12 ακουάριουμ. Το 2001 έγινε διάσημος με τον δεκάχρονο πρωταγωνιστή τού «Εγώ δε φοβάμαι», ένα μυθιστόρημα το οποίο μεταφράστηκε σε 20 γλώσσες και έλαβε δοξαστικές κριτικές.

Το «Εγώ κι εσύ», ολιγοσέλιδο αφήγημα με χαρακτηριστικά νουβέλας (παρότι χαρακτηρίζεται μυθιστόρημα) αφορά τη σχέση δύο αδελφών. Τη μύηση του μικρότερου στη ζωή και στον θάνατο. Τη συμφιλίωσή του με τους άλλους, συγγενείς και ξένους. Γιατί αυτό είναι η ετεροθαλής αδελφή του: ένας μακρινός συγγενής. Ενας ξένος.

Το αφήγημα αναπτύσσεται κυκλικά. Το πρώτο και το τελευταίο κεφάλαιο αφορούν το αφηγηματικό τώρα. Στις 12 Ιανουαρίου του 2010, στο Τσιβιντάλε ντελ Φρίουλι, ο Λορέντσο θα ξαναδεί την αδελφή του. Το κεντρικό κεφάλαιο του βιβλίου, το οποίο αποτελεί και την κεντρική αφήγηση, εκτυλίσσεται δέκα χρόνια πριν. Ο Λορέντσο ήταν τότε 14 χρόνων και η Ολίβια, η ετεροθαλής αδελφή του, 23 ετών. Μέχρι τότε, ο Λορέντσο είχε δει την Ολίβια άλλη μία φορά, το 1998. Του είχε κάνει εντύπωση η ομορφιά της.

Ο Λορέντσο είναι ένα ιδιόμορφο παιδί. Ζει σε αποφασισμένη μοναξιά. Αυτός, οι γονείς και η γιαγιά του. Ολοι οι υπόλοιποι βρίσκονται έξω από τον κύκλο των ενδιαφερόντων του. Είναι «οι άλλοι». Ο Λορέντσο μεγαλώνει σαν τους κάκτους, χωρίς να ενοχλεί. Οι γονείς του Λορέντσο προσπαθούν να του επιβάλουν την κατεστημένη κοινωνικοποίηση. Φέρνουν παιδιά στο σπίτι. «Εγώ όμως προτιμούσα να παίζω μόνος. Εκλεινα την πόρτα και φανταζόμουνα ότι το δωμάτιό μου ήταν ένας κύβος αιωρούμενος στο Διάστημα», εξομολογείται ο ήρωας. Η μητέρα του απευθύνεται σε «Ψυ». Του κλείνει ραντεβού. Η διάγνωση είναι ότι ο Λορέντσο είναι ανίκανος να νιώσει συμπάθεια για τους άλλους. Στο κλασικό λύκειο που του επιβάλλει ο πατέρας του, ο Λορέντσο δυστυχεί. «Ηταν η κόλαση επί της γης. Με εκατοντάδες παιδιά. Θύμιζε ροκ συναυλία», σχολιάζει. Τέσσερα παιδιά διαφέρουν από τον μαθητοπολτό. Για τον Λορέντσο, αυτοί ήταν οι Φανταστικοί Τέσσερις κι εκείνος ο Ασημένιος Σέρφερ. Οταν αντιλαμβάνεται ότι η αχώριστη τετράδα έχει κανονίσει διακοπές, ο Λορέντσο ανακοινώνει στη μητέρα του ότι τον έχουν προσκαλέσει. Εκείνη ενθουσιάζεται. Επιτέλους. Το παιδί της είναι κανονικό.

Ο Λορέντσο τα έχει κανονίσει όλα. Επιστρέφει κρυφά στο σπίτι. Θα περάσει όλη τη βδομάδα των δήθεν διακοπών στην αποθήκη, με τα παλιά έπιπλα. Εχει φροντίσει για τις προμήθειές του. Εχει μεταφέρει εκεί το πλέι στέισον. «Αν μου έφερναν φαγητό και νερό, θα μπορούσα να περάσω εδώ όλη μου τη ζωή. Και κατάλαβα ότι αν με έκλειναν σε απομόνωση στη φυλακή, θα ήμουν ένας ευτυχής άνθρωπος» αναφωνεί ο Λορέντσο.

Ωσπου εμφανίζεται η αδελφή του. Η Ολίβια εισβάλλει στην αποθηκούλα και αρνείται να φύγει. Ζητάει φάρμακα, απαιτεί βοήθεια. Ο μικρός ανακαλύπτει στην τσάντα της αδελφής του σύριγγες. Η Ολίβια είναι πρεζάκι. Στην εβδομάδα της συμβίωσής τους, ο Λορέντσο συγκατοικεί με έναν ξένο άνθρωπο για πρώτη φορά. Φροντίζει, ενδιαφέρεται. Βγαίνει από το κουκούλι του. Η Ολίβια προσπαθεί να αποτοξινωθεί. Σιχαίνεται τον εαυτό της. Στο τέλος εξαφανίζεται, αφήνοντας ένα γράμμα αποχαιρετισμού στον αδελφό της.