Παρελάσεις άνευ μνήμης και τιμής

Προπηλακισμοί και ματαιώσεις παρελάσεων στη φετινή 28η Οκτωβρίου. Η αμφισβήτησή τους έχει εκδηλωθεί και δικαιολογηθεί πολλάκις τα τελευταία χρόνια. Δεν σημαίνουν πια τίποτα στους άθλιους σημερινούς καιρούς χωρίς αξίες ηθικές, σε μια καταβαράθρωση κάθε ιδανικού, κάθε υψηλού φρονήματος. Χρόνος χαμένος για τους μαθητές, άσκοπη επίδειξη του στρατιωτικού εξοπλισμού και του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων. Το «Ασμα ηρωικόν και πένθιμο…» του Επους του 1940 στα βουνά της Αλβανίας ήταν ο άθλος μιας άλλης λεβεντογενιάς όπου «οι ήρωες πολεμούσαν σαν Ελληνες» (Τσόρτσιλ) για την ανεξαρτησία, την ελευθερία, την υπεράσπιση ιερών και οσίων, ενάντια στην εγχώρια (Μεταξάς) και στην ξένη καταπίεση φασιστικών καθεστώτων, την ώρα που η Ευρώπη υποχωρούσε παραπαίουσα. «Τα παιδιά της Ελλάδος παιδιά…» τα έδωσαν όλα για την πατρίδα, μέσα στις σκληρότερες συνθήκες, με ανυπέρβλητο ήθος, με μέγα ψυχικό σθένος που δεν γνώριζε φόβο, γράφοντας ιστορικά «το τραγούδι της τρανής παλικαριάς». Οταν όμως έλεγαν «πατρίδα» το εννοούσαν, όχι σαν τους σημερινούς πολιτικάντηδες που αρθρώνουν τη λέξη σαν άδειο κέλυφος. «Αέρα» φώναζαν και ορμούσαν κατά των τρομοκρατημένων Ιταλών. Οι ηττημένοι τού τότε απαιτούν σήμερα την άνευ όρων υποδούλωσή μας. Φταίμε όντως για την οικονομική κατάντια μας, το γνωρίζουμε. Οπως γνωρίζουμε και τους κάθε είδους υπευθύνους γι’ αυτήν. Αξιοπρέπεια και ήθος όμως διαθέτουν ακόμα κάποιοι έλληνες πολίτες, αντιδρώντας στις άνευ αξίας μεταξικού είδους επιδείξεις δήθεν πατριωτισμού. Χωρίς γνώση ιστορική, χωρίς παιδεία, καμιά μνήμη, καμιά τιμή δεν αποδίδεται στους ηρωικούς εκείνους αγωνιστές της ελευθερίας του 1940. Κι αν έχουμε αξιόλογα ιστορικά, λογοτεχνικά, ποιητικά κείμενα που αποδίδουν του λόγου το αληθές.