… και οι αφασικοί κουλτουριάρηδες

Ομως δεν βλέπουν όλοι έτσι τα πράγματα. Οι λεφτάδες παραμένουν αφασικοί, λέει η Καρυστιάνη, και «μόνο μια χρεοκοπία μπορεί να τους σώσει» από τον χαβαλέ του πλούτου. Αλλά και οι «κουλτουριάρηδες» που «πιάστηκαν» δεν πάνε πίσω, αφού παρά τη μόρφωση και τις ευαισθησίες τους υστερούν σε ανθρωπιά. Αυτούς, τους ειρωνεύεται ακόμα πιο σκληρά η συγγραφέας.

Στη νουβέλα «Μπάρδο», κάνει την αντιδιαστολή ανάμεσα στον νεαρό αλβανό εργάτη και στην παρέα των Ελλήνων που κατέβηκαν για Χριστούγεννα στο νεόκτιστο εξοχικό στο νησί. Εκείνος λιώνει από έναν απαγορευμένο έρωτα αδιαφορώντας για το καλό μεροκάματο που του εξασφάλισε η μετανάστευσή του. Εκείνοι, ντούροι Αριστεροί κάποτε, που χώθηκαν στις καριέρες, στους επιχειρηματικούς ομίλους και στις νομικές μαφίες, ζουν σε σχέσεις νεκρές. Και ενώ νιώθουν πως πήραν τη ζωή τους λάθος, «δεν ξέρουν τώρα προς τα πού να συνεχίσουν, δεν βάζουν κανέναν στόχο, δεν έχουν αποθέματα ψυχικής δύναμης για τη μεγάλη στροφή. Δεν μπορούν καν να μετριάσουν τους τόνους. Σαν να παραϊδρώνουν πια για να πετύχουν τον σωστό συνδυασμό, μέχρι πόσο χρήμα να δείχνουν, και μέχρι πόσο να κρύβουν».

Στο «Θεριό», ένας κύκλος φίλων που θεατρίζονταν φανατικά και «έκαναν κουλτουριάρικες συζητήσεις που απαραιτήτως περιλάμβαναν κάτι για φουρούσια και ακροκέραμα, για Γκράμσι και Καραγκιόζη, για Γκροτόφσκι και Κουν» διαλύεται μόλις η μάνα, εγκαταλείπει το σπίτι της. Υπάλληλος στο υπουργείο Πολιτισμού δεν αντέχει να αναμετρηθεί με το πρόβλημα του αρχαιόπληκτου γιου της, φοιτητή Αρχιτεκτονικής, που εκδηλώνει σχιζοφρένεια. Απομένει ο φιλόλογος πατέρας, εξαθλιωμένος και απομονωμένος απ’ όλους, να τον φροντίζει τρυφερά μέχρι που σαν τρελός επιστήμονας το 40χρονο παιδί θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία. Σπαρακτικό.