«Είναι μια ταινία που επιδιώκει να βάλει σε κίνηση τον ανώτερο εαυτό μας», εξηγεί ο Γιάννης Σμαραγδής τον «κρυφό» στόχο του. «Ο καθένας από μας, αν βάλει το κοινό καλό και το να είναι χρήσιμος στους άλλους πάνω από την προσωπική φιλοδοξία, συνομιλεί, εν τέλει, με τον ανώτερο εαυτό του. Οταν τα πολλά εγώ μετακινηθούν από την ατομικότητα και περάσουμε στο εμείς, τα προβλήματα ελαχιστοποιούνται. Και αυτό είναι μια χρήσιμη πρακτική σε δύσκολες εποχές. Για να βοηθηθούμε πρέπει να ευλογηθούμε και για να γίνει αυτό πρέπει να γυρίσουμε στο εμείς». Αυτό έκανε, λέει, και ο μέγας εθνικός ευεργέτης Βαρβάκης στο φινάλε. Εβαλε το κοινό καλό πάνω από τον εαυτό του. «Ξεκίνησε ως πειρατής και απολύτως ιδιοτελής άνθρωπος και έφτασε να αγιοποιηθεί. Γι’ αυτό η ταινία μπορεί να λειτουργήσει παρηγορητικά, μέσα από την αριστοτελική κάθαρση, και να είναι χρήσιμη στις ψυχές των σημερινών ανθρώπων που πάσχουν», δίνει τη δική του εκδοχή ο σκηνοθέτης.