Το τέλος μιας φιλίας
Το χέρι... πυροβολεί, το στόμα κραυγάζει. Ακόμα και οι αρτηρίες του λαιμού επιβεβαιώνουν την υπερένταση. Τι τρέχει με τον Αλέξη; Γιατί βρίσκεται καθημερινά σε τέτοια ένταση; Χθες πάντως ήταν φανερό πως έφερε βαρέως το προχθεσινό «τζάμπα μάγκας» του Ευάγγελου Βενιζέλου και κατά τη διάρκεια της συζήτησης επίκαιρων ερωτήσεων στη Βουλή προσπάθησε ανεπιτυχώς να «πάρει ρεβάνς», κάνοντας επίθεση κατά του ερωτώμενου Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Επεσε στο κενό. Ο υπουργός Περιβάλλοντος δεν είναι Βενιζέλος, αλλά η τεχνοκρατική ψυχραιμία με την οποία του συνέστησε «να μην κουνάει το δάχτυλο στην κυβέρνηση» κατέβαλε πάλι τον μαινόμενο Τσίπρα...
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο κινηματογράφος δεν θα είχαμε τις ωραίες ατάκες. Στο τέλος της ταινίας «Καζαμπλάνκα», την ώρα που το αεροπλάνο με την Ινγκριντ Μπέργκμαν απογειώνεται, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ γυρίζει στον γάλλο λοχαγό Ανρί και του λέει: «Είναι η αρχή μιας ωραίας φιλίας…».
Ε, ΛΟΙΠΟΝ, φαίνεται – σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις – ότι για μια φορά τα φαινόμενα δεν απατούν και η πολιτική δεν είναι θέατρο. Το τελευταίο ραντεβού μετά τηλεφωνήματος μεταξύ Γιώργου Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά είναι μάλλον το τέλος μιας φιλίας. Λίγο η συγκατοίκηση στο Κολέγιο Αμχερστ στα φοιτητικά τους χρόνια, λίγο οι κοινωνικοταξικοί συγχρωτισμοί, λίγο η διαμονή στα βόρεια προάστια – Καστρί ο ένας, Κηφισιά ο άλλος -, Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν μια πρωτοφανή άνεση για τα δεδομένα του δικομματισμού. Εξ ου και τα τηλεφωνήματα – που τους τελευταίους είκοσι μήνες ήταν περισσότερα από αυτά που ανακοινώθηκαν – ή οι εμπιστευτικές κουβέντες.
ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ τέλειωσαν. Η τελευταία συνάντηση χαρακτηρίστηκε από έλλειμμα εμπιστοσύνης. Ο Σαμαράς, που λογικά δεν θα ήθελε να πάει, προσήλθε τελικά για να μην μπει πάλι στο κάδρο του αδιάλλακτου. Ωστόσο, από την πλευρά της Συγγρού διέρρευσαν τα πάντα – ως και διάλογοι – και μάλιστα με μεγάλη ταχύτητα. Γιατί; Διότι θεωρούσαν ότι η πλευρά Μαξίμου θα κάνει το ίδιο και μάλιστα όχι με τρόπο που να απηχεί επακριβώς ό,τι ειπώθηκε μέσα. Είναι χαρακτηριστική η δημόσια διχογνωμία Μιχελάκη – Μόσιαλου για το πότε διατυπώθηκε από πλευράς Πρωθυπουργού η πρόταση να πάει ο Σαμαράς μαζί του στις Βρυξέλλες.
ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ είναι το πολιτικό-επικοινωνιακό κομμάτι. Υπάρχει και το προσωπικό. Ο Σαμαράς αισθάνεται ότι ο Παπανδρέου πάει να τον παγιδεύσει και να τον εκθέσει. Αν ο Γιώργος επιτίθεται με σφοδρότητα στη ΝΔ δημοσίως τι νόημα έχει να ζητάει συναίνεση κατ’ ιδίαν; Από την άλλη πλευρά, ο Πρωθυπουργός φέρεται ενοχλημένος με την οξύτητα των επιθέσεων της ΝΔ με τρόπο που υπερβαίνει την πολιτική και μπαίνει στην προσωπική σφαίρα – και μάλιστα με όρους που να έχουν άρωμα διώξεων στο μέλλον.
Διαγραφή σε χρόνο dt
ΜΙΚΡΗ λεπτομέρεια για το κλίμα στα κυβερνητικά επιτελεία εν όψει της καταψήφισης από τη Λούκα Κατσέλη του άρθρου 37 του πολυνομοσχεδίου. Προκειμένου να μην παρασύρει και άλλους, ήθελαν να τη διαγράψουν με το που θα καταψήφιζε. Δεν υπήρχε όμως, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής, τρόπος να τη διαγράψουν ακαριαία ενώ έτρεχε η διαδικασία της ψηφοφορίας. Εξ ου και άφηναν να διαρρεύσει η διαγραφή της ώστε να έχουν γνώσιν αυτοί που ψήφιζαν μετά. Αυτά καθώς η Κατσέλη, ως βουλευτής της Β’ Αθηνών, ψήφιζε στην αρχή. Ο Φίλιππος Πετσάλνικος ανέγνωσε την επιστολή του Πρωθυπουργού αμέσως μετά το τέλος της ψηφοφορίας. Ηταν ήδη γραμμένη.
Ετοιμάζουν δύο βιβλία
ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ, οι δύο κυβερνητικοί – εν αγνοία ο ένας του άλλου – προτίθενται να γράψουν βιβλία στο μέλλον για τα παρασκήνια της διακυβέρνησης Παπανδρέου. Ο ένας θα αφιερώσει δύο σελίδες στην επιστολογραφία προς Κριστίν Λαγκάρντ που άναψε τα αίματα Βενιζέλου – Τσίπρα. Ο άλλος ένα κεφάλαιο στην Κατσέλη. Προφανώς, θα έχουμε να διαβάζουμε.
Google news
