Ο κύκλος του

«Οι συγγραφείς χωρίζονται σε δύο ομάδες: η πιο ολιγομελής, εκείνων που κατόρθωσαν να χαράξουν στη λογοτεχνία νέους δρόμους, η πολυπληθέστερη, εκείνων που ακολουθούν και χρησιμοποιούν αυτούς τους δρόμους για το δικό τους ταξίδι». Αυτό έγραφε ο Σαραμάγκου τον περασμένο Αύγουστο και κατέτασσε στους πρώτους τον «Γκάμπο» (Γκαρσία Μάρκες). Στο μπλογκ του έκανε πολλές αναφορές σε ομοτέχνους του, πάντα έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τον κοινωνικό τους ρόλο ως συγγραφέων. Παράδειγμα, ο Ουρουγουανός Εδουάρδο Γκαλεάνο που ανέδειξε τη λατινοαμερικανική ιστορία, ο Γάλλος Ζαν Ζιονό που καλλιέργησε μοναδικά την τέχνη του λόγου και από τους Πορτογάλους ο Καμόες – συγγραφέας του θεμελιώδους βιβλίου της πορτογαλικής λογοτεχνίας («Λουσιάδες») – «που πέθανε φτωχός και ξεχασμένος», ενώ από τους σύγχρονους ο Ζοζέ Καρδόζο Πίρες και ο δηκτικός Χουάν Γκοϊτισόλο. Από τους πιο αγαπημένους του, ο παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούτ Νταρβίς τον οποίο είχε συναντήσει στα 80 του στη Ραμάλα. «Αν ο κόσμος μας ήταν πιο δεκτικός» γράφει «το όνομά του θα ήταν εξίσου γνωστό με του Πάμπλο Νερούδα».