ΕΡΤ, κέντρο διερχομένων

Δύο διαφορετικές εικόνες. Και οι δύο εικόνες αγωνιστικού πάθους. Και οι δύο μπροστά στις κάμερες της ΝΕΤ. Η μία αφορά τη διακοπή του δελτίου ειδήσεων το βράδυ της Κυριακής από ομάδα φοιτητών που εισβάλλουν – αλήθεια πώς; τόσο ξέφραγη είναι η ΕΡΤ; – στο στούντιο την ώρα της εκφώνησής του από τον Προκόπη Δούκα, με την απαίτηση να τους διατεθεί χρόνος για να εκθέσουν τις απόψεις τους εναντίον του νομοσχεδίου για την Παιδεία και κατ’ ουσίαν να καταγγείλουν την ΕΡΤ για μονόπλευρη ενημέρωση επί του θέματος. Δεν είναι η πρώτη φορά. Παρόμοια παρέμβαση είχε επιχειρήσει τον Μάιο του 2010 και ομάδα που αυτοαποκαλούνταν «αδιόριστοι καθηγητές» και θεωρούσαν εαυτούς αδικημένους από τον νόμο. Και πιο πριν, τον Δεκέμβριο του 2008, ομάδα νεαρών διαδηλωτών που ζητούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων στα τότε επεισόδια, γεγονός που ανάγκασε τον τότε πρόεδρο της ΕΡΤ να υποβάλει την παραίτησή του, η οποία βεβαίως δεν είχε γίνει αποδεκτή.

Το θέμα είναι ότι η εισβολή κάθε τόσο στην ΕΡΤ διαφόρων διαμαρτυρόμενων ομάδων που θεωρούν ότι το να στριμωχτούν στην οθόνη της κρατικής τηλεόρασης, που μοιάζει σαν να θέλουν να χωθούν στο παλιομοδίτικο «κάδρο» των παππούδων τους πάνω από την τραπεζαρία, αποτελεί κορυφαίο συμβολισμό της δημοκρατικής τους υπερευαισθησίας. Λες και το πρόβλημα είναι να αναγνωριστεί από την τηλεοπτική κάμερα η συνιδιοκτησία του «οικοπέδου» ΕΡΤ.

Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελεύθερη έκφραση «δικαιώνεται» στα στούντιο της κρατικής τηλεόρασης, όπου το «αμαρτωλό» δελτίο θα έχει την ευκαιρία του να αποκτήσει μια δημοκρατική άλω, αν η ομάδα των φοιτητών με τα πανό κατάφερνε να εκθέσει τις απόψεις της. Και αύριο ας καταλάβουν τον τηλεοπτικό «αέρα» άλλες ομάδες και μεθαύριο άλλες. Να καταργηθούν και οι παρουσιαστές και οι δημοσιογράφοι, να είναι η ενημέρωση άμεση, να μαθαίνει ο κόσμος από πρώτο χέρι. Για να δούμε αν θα απομείνει κανείς μπροστά στην οθόνη να παρακολουθεί μια τέτοιου είδους αλληλουχία αγωνιστικών μονολόγων.

Αλλά αυτό που είναι χρήσιμο στους «εισβολείς» είναι ακριβώς η αυστηρή οργάνωση της τηλεοπτικής λειτουργίας, όπου παρεμβαίνοντας βιαίως θα καταφέρουν να καθηλώσουν το φιλοθέαμον.

Θα έχουν απέναντί τους έτσι ένα κοινό εμβρόντητο που όμως θα έχει τη χαρά να απολαύσει την αιφνίδια εμπειρία ενός έξοχου παραδείγματος υψηλής δημοκρατικής ευαισθησίας του τύπου «ή βγαίνω στο γυαλί να τα πω ή δεν θα δει κανείς ειδήσεις».

Μια άλλη εικόνα της ΝΕΤ το επόμενο πρωί στην εκπομπή των Αρβανίτη – Κατσίμη κατέγραφε με όλους τους κανόνες του ενημερωτικού θεάματος τη συγκλονιστική διαμαρτυρία μιας άλλης ομάδας νέων.

Οι απεξαρτημένοι του προγράμματος ΚΕΘΕΑ αγκαλιασμένοι στον δρόμο ενώνονταν με μια δυνατή κραυγή υπέρ της ζωής που κέρδισαν με σκληρή μάχη. Φόβος τους ότι το νομοσχέδιο θα διαλύσει ένα πρόγραμμα που τους έμαθε να ζουν. Ελπίδα τους, όλοι οι άνθρωποι που τους στηρίζουν. Και η κάμερα της ΝΕΤ που ήταν εκεί.

Πόσο μπορεί η τηλεοπτική κάμερα να μεταδώσει το αγωνιστικό πάθος; Ισως πολύ λιγότερο από όσο ελπίζουν εκείνοι που της αναγνωρίζουν μια τέτοια εξουσία. Δεν την έχει. Και αλίμονο αν την είχε.

Μέσο συντηρητικό εξ ορισμού, η τηλεόραση μόνο να περιθωριοποιήσει μπορεί οτιδήποτε αντιβαίνει στη «γλώσσα» της. Αντίθετα, οι δρόμοι γύρω από το Πολυτεχνείο, παραδομένοι αφύσικα στην εξουσία της πρέζας, έχουν πολύ μεγαλύτερο εύρος για να συναντηθεί ο αγώνας για μια δημοκρατική παιδεία και για την ελευθερία της έκφρασης, με την έμπρακτη ανάκτηση της αληθινής και όχι της τηλεοπτικής θέας της πόλης από νιάτα που διεκδικούν τη ζωή χωρίς να αρνούνται τον μόχθο της.