Γομάρια, γάλατα και… γαργάλα τα

«Η σημαντικότερη πρόοδος της κοινωνίας είναι ότι επιτέλους οι οπαδοί συγκρούονται με τα κόμματα, ότι δεν έχουν πλέον τα κόμματα οπαδούς» διαπίστωνε ο Χρήστος Γιανναράς, καλεσμένος το πρωί της Κυριακής των Αναγνωστάκη – Χασαπόπουλου. Ηταν ίσως το καλύτερο σχόλιο για το 48ωρο που προηγήθηκε τηλεοπτικού θριάμβου δύο στιγμιοτύπων από το Κοινοβούλιο: το ένα με τη Λιάνα Κανέλλη και τα «εποπτικά όργανα» (ψωμί και γάλα) με τα οποία συνόδευσε την ομιλία της και το άλλο με τον κ. Ροντούλη να ξεσπαθώνει με τη φράση «είστε κλέφτες, απατεώνες και γομάρια», απευθυνόμενος στο κυβερνητικό κόμμα, με εκείνη την ιδιότυπη μάλιστα προφορά που προσέδιδε επιθεωρησιακή ελαφράδα στον εκτός πάσης κοσμιότητας επιθετικό προσδιορισμό.

Η επίμονη τηλεοπτική προβολή τής σκηνής κατά την οποία η Λιάνα Κανέλλη, φουριόζα, ξετυλίγει τη φραντζόλα, τραβάει την ετικέτα του μπουκαλιού με το γάλα για να μην αναγνωριστεί και θεωρηθεί διαφήμιση, τσαλακώνει τη σακούλα που δεν έχει τι να την κάνει και την πετάει βιαστικά κάτω από το πόντιουμ για να τη σηκώσει αργότερα και αρχίζει την πύρινη ρητορεία εναντίον της σκανδαλώδους ακρίβειας που στερεί τα ουσιώδη από φτωχούς, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό παράδειγμα για το πώς η σύγχρονη «γλώσσα» του θεάματος έχει αποδυναμώσει τα παραδοσιακά επικοινωνιακά εφέ. Εκείνα που θα μπορούσαν να ενθουσιάσουν αλλοτινούς οπαδούς.

Αλλωστε ο σχολιασμός του εν λόγω στιγμιοτύπου από τον Αδωνη Γεωργιάδη – «αν έκανα εγώ κάτι τέτοιο θα έλεγαν ο γραφικός, ο μπουμπούκος» – απευθυνόταν με σαφήνεια στα ήθη του φιλοθεάμονος που καλλιεργήθηκαν τις εποχές της ευδαίμονος αφασίας του τόπου. Οσο τα περί «γομαριών» του κ. Ροντούλη και τις επεξηγήσεις ότι «έτσι ομιλούν στο χωριό του» και πως «γομάρι» σημαίνει αυτός που κουβαλάει φορτίο, ήταν απλώς το κερασάκι μιας ενθουσιώδους χορογραφίας του ριάλιτι dancing with the parliament, όπου ρουτινιέρικες επικοινωνιακές πιρουέτες, αντί του σοκ μιας γροθιάς, το πολύ να προκαλέσουν ελαφρύ κνησμό.

Απέναντι σε αυτήν την αισθητική έμοιαζε να στέκεται ο Χρήστος Γιανναράς στο Mega το πρωί της Κυριακής, θυμίζοντας ότι πρέπει να μάθουμε από την αρχή πώς να συνυπάρχουμε. Γι’ αυτό και είναι αμείλικτος στις θέσεις του: «Καλύτερη από μια λάθος σωτηρία, μια ολοκληρωτική καταστροφή». Και ποια εννοεί ως τέτοια; Μακριά από οικονομικές αναλύσεις και θεωρίες, θεωρεί ως καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας την απώλεια της κοινωνικής συνείδησης, τον εγωκεντρισμό που καλλιεργείται ιδίως αυτήν την εποχή από τα κόμματα της Αριστεράς, καθώς αλιεύουν ψήφους με συνδικαλιστικές διεκδικήσεις που υπό τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες απλώς βασανίζουν τη φτωχολογιά. Αλίμονο, «το Σύνταγμα, αντί να αποτελεί κοινωνικό συμβόλαιο, γίνεται κομματικό εργαλείο».

Τα κομματικά πάθη, το «εγώ», το ρουσφέτι, ο παραλογισμός μιας επίμονης κρατικής σπατάλης είναι για τον Χρήστο Γιανναρά η καταστροφή που πλησιάζει και θα είναι ολοκληρωτική. Με τη δυσκολία να συνυπάρξουμε. Με την ανεξέλεγκτη λειτουργία σπάταλων οργανισμών, με προέδρους που αμείβονται αδρά και χωρίς κατ’ ουσίαν αντικείμενο, ενώ την ίδια ώρα κόβονται συντάξεις για λόγους οικονομίας.

Και πώς το αισθητικό γίνεται πολιτικό; «Στην αρχαία Αθήνα τα σπίτια ήταν απλά, ούτε επαύλεις ούτε Ανάκτορα, οι Αθηναίοι ενδιαφέρονταν πρωτίστως να είναι πολίτες, να ασχολούνται με τα κοινά, γι’ αυτό και η Αγορά ήταν στολισμένη με αριστουργήματα».

Ισως δεν λείπουν επιχειρήματα, δεν λείπουν ούτε ιδέες, ίσως απλώς είδαμε πολλή τηλεόραση αυτές τις δύο δεκαετίες. Και πρέπει να μάθουμε από την αρχή την επικοινωνία. Μεταξύ μας. Μεταξύ κανονικών ανθρώπων.