Το… πριμ των συνταγματαρχών

Πώς μπορούμε να αντιληφθούμε την εποποιία του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ «εν κενώ»; Πέρα από την ιστορία της ομάδας, που σαφώς αξίζει επαίνων, υπάρχει και μια παράλληλη ιστορία καταπίεσης και προπαγάνδας, γιατί το γεγονός παραμένει πως το 1971 υπήρχε ένα στυγνό στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα. Κι όμως, στο παρόν λεπτομερές λεύκωμα δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στην προσπάθεια ανάδειξης και εκμετάλλευσης της συγκεκριμένης πορείας από τους δικτάτορες που προσπάθησαν να την καρπωθούν ως έμμεση επιτυχία του καθεστώτος. Κανένα από τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτογραφίες με τους συγκεντρωμένους φιλάθλους της ομάδας να πανηγυρίζουν (μπροστά στο Αρχαιολογικό Μουσείο σε μια περίπτωση) δεν μας υπενθυμίζει το γεγονός πως εν έτει 1971 μόνο για μια ποδοσφαιρική εκδήλωση (ή για κάποια παράτα του καθεστώτος) θα μπορούσαν να βρεθούν πάνω από πέντε άτομα μαζεμένα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να μεταφερθούν βιαίως στο πλησιέστερο τμήμα με την κατηγορία της σύστασης συμμορίας. Ενας από τους λόγους που οι συνταγματάρχες τροφοδότησαν με ζήλο την υπόθεση Γουέμπλεϊ (κι έδωσαν και ένα αστρονομικό για τα δεδομένα της εποχής πριμ στους ποδοσφαιριστές) είναι το ότι προτιμούσαν τον κόσμο να παραληρεί για τον Παναθηναϊκό παρά για την πολιτική.