Κόκκινο σαν… τάνγκο
«Η όπερα είναι η ζωή μου» δεν παραλείπει να επαναλαμβάνει το γνωστό κλισέ (και) ο ουρουγουανός μπασο-βαρύτονος Εργουιν Σροτ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Υπό «κανονικές συνθήκες» ο μπάσος ή πιο σωστά μπασο-βαρύτονος Εργουιν Σροτ θα ήταν γνωστός μόνον στο κοινό των λυρικών θεάτρων και για ρόλους δημοφιλείς, όπως του Ντον Τζιοβάνι, του Φίγκαρο, του Μεφιστοφελή.
Οι μπάσοι άλλωστε, αντίθετα με τους τενόρους (με τα εντυπωσιακά για τα πλήθη ψηλά ντο), δεν αντιμετωπίζονται ως σταρ. Η οπερατική ιστορία έχει να επιδείξει ίσως μόνον έναν «αντίπαλο» χρονικά του μυθικού τενόρου Ενρίκο Καρούζο: τον ρώσο μπάσο Φιοντόρ Σαλιάπιν.
Ο Εργουιν Σροτ, αν και αναγνωρισμένος από τα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα, από τη Σκάλα ώς το Θέατρο Κολόν του Μπουένος Αϊρες, και το κοινό τους, αποκτά τα τελευταία χρόνια «μέγεθος» σταρ ως σύζυγος της πιο… σταρ σοπράνο της εποχής μας, Αννα Νετρέμπκο. Με την οποία επιχειρούν εσχάτως να εμφανίζονται ως το «χρυσό ζευγάρι της όπερας» (πέρα από τον ρόλο των γονέων για το γιο τους, Tiago Aruâ).
Ο Σροτ έχει ένα ατού: γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, χώρας που διεκδικεί και τον τίτλο της γενέτειρας του μεγαλύτερου τραγουδιστή του τάνγκο Κάρλος Γκαρντέλ (κατά άλλη εκδοχή είχε γεννηθεί στην Τουλούζη και σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1935). Η Ουρουγουάη είναι και η χώρα που κατά κάποιους διεκδικεί μέρος της «πατρότητας» του τάνγκο.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι ο Σροτ αξιοποιεί το ατού του, φωτίζοντας μελωδίες του τάνγκο, αλλά και αγαπημένα του ακούσματα.
Στο άλμπουμ «Rojotango» (Κόκκινο Τάνγκο, όπου κόκκινο το χρώμα του πάθους – Sony Classical) αναμετράται με το tango-canciόn, το είδος που λανσάρισε ο Γκαρντέλ και με παθιασμένα τραγούδια της Λατινικής Αμερικής. Βάζοντας τη σφραγίδα της βαθιάς φωνής του στο γοητευτικότατο «Los pàjaros perdidos» του Αστορ Πιατσόλα, αλλά ακόμη και σε κομμάτια των Βραζιλιάνων Κάρλος Τζομπίμ και Καετάνο Βελόζο ή στο «Gracias a la vida» της Βιολέτα Πάρα.
Google news
