Οι «απόγονοι» του Μπόρχες

Ειδικά για τον αργεντινό Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Φουέντες αναφέρει με παιγνιώδη διάθεση ότι δεν θέλησε ποτέ να τον γνωρίσει προσωπικά προκειμένου να διατηρήσει «την παρθένα αίσθηση να τον διαβάζει». Το «Aλεφ», γράφει, είναι όλοι οι χώροι. Ο «Μνήμων» («Funes») είναι όλες οι μνήμες και η «Παγκόσμια Ιστορία της ατιμίας» είναι όλες οι ιστορίες. Μονάχα που κάθε «απόλυτο» του Μπόρχες νικιέται εκ των έσω, από έναν βασικό ήρωα ή από μια εκκεντρικότητα. Στον «Πιέρ Μενάρ» (βλ. «Μυθοπλασίες») ο Μπόρχες «ξαναγράφει τον «Δον Κιχώτη», γραμμή προς γραμμή, λέξη προς λέξη. Μόνο η πρόθεση είναι διαφορετική», γράφει ο Φουέντες μιλώντας και για τους συγχρόνους του Μπόρχες, τον Κασάρες και τον Μπιάνκο. Κυρίως όμως μάς παρουσιάζει τους «απογόνους» τους: τον Μαρτίνες, τη Σίλβια Ιπαραγκίρε, τον Πίλια, τον Βαλενθουέλα και την Ματίλντε Σάντσες.