Αλίμονο στους νέους

Το καλοκαίρι έχει μόλις τελειώσει. Είναι μεσημεράκι, κάνεις βαριεστημένα ζάπινγκ. Περνώντας από τη ΝΕΤ «πέφτεις» σε εικόνες από τη Βουλή. Πριν αλλάξεις βιαστικά κανάλι συνειδητοποιείς ότι δεν πρόκειται για μια κλασική συνεδρίαση. Αντί για τον Πάγκαλο, τον Γιακουμάτο, τον Παφίλη, τον Λαφαζάνη και των Αδωνι βλέπεις στα έδρανα κάτι νεαρούς και νεαρές. Με πολλή πολλή πολλή συγκρατημένη αισιοδοξία στέκεσαι να ακούσεις. Θα αντέξεις πέντε, δέκα λεπτά; Μέχρι εκεί. Κατόπιν, κλείνεις την τηλεόραση απογοητευμένος…

Μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει το νόημα αυτής της φοβερής και τρομερής Βουλής των Εφήβων που συγκαλείται κάθε χρόνο; Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο το ελληνικό κράτος μαζεύει άπαξ του έτους 300 νέους απ’ όλη την ελληνική επικράτεια, τους ταΐζει, τους ποτίζει (έχουμε και κρίση, ας μην το ξεχνάμε…) και στο τέλος τους αναγκάζει(;) να πρωταγωνιστούν σε μια θλιβερή παρωδία πολιτικής ορθότητας και ανέμπνευστης κοινοτοπίας. Και τα παιδιά αυτά (μιλάμε για σκεπτόμενα άτομα 17, 18 ετών, όχι για προνήπια) ανεβαίνουν με περισσή υπερηφάνεια (αλλά και αρκετά «ψαρωμένα») στο βήμα και, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο γραπτό κείμενο μπροστά τους ή και διαβάζοντας εξ ολοκλήρου μέσα από αυτό, λένε «νεράκι» (όχι όλοι, κάποιοι κάνουν και σαρδάμ) την – ανιαρή και πομπώδη – έκθεση ιδεών που έχουν γράψει για τους χαλεπούς καιρούς που περνάει ο τόπος μας.

Στη συντριπτική πλειονότητα των αγορητών αυτών, οι απόψεις τους (αν είναι όντως δικές τους) θυμίζουν τις απόψεις ψιλοαριστερών μπλογκ χαμηλότατης αναγνωσιμότητας και ηθικοπλαστικές δηλώσεις διασήμων ανθρώπων του καλλιτεχνικού κόσμου. Το όλο τους attitude μάλιστα μας φέρνει συχνά στο μυαλό τα άτομα που μάζευαν τα αριστεία στο σχολείο την ίδια στιγμή που εμείς (σ.σ.: εγώ) αγωνιζόμασταν για να μη μείνουμε στην ίδια τάξη. Η λέξη «χιούμορ» είναι άγνωστη και απαγορευμένη ενώ οι παλιμπαιδίζουσες κρυάδες του εκάστοτε Προέδρου της (κανονικής) Βουλής καθιστούν την κατάσταση αποπνικτική. Ασε που, στο τέλος, όλοι αυτοί οι «έφηβοι βουλευτές» ψηφίζουν (παμψηφεί φυσικά) και νομοσχέδια! Πού θα εφαρμοστούν δηλαδή αυτά τα νομοσχέδια, μου λέτε; Στη Farmville; Στη Sim City; Στη Λιμνούπολη;

Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι το γεγονός ότι δεν έχουμε υποχρεωτικά να κάνουμε με 300 σπασίκλες. Πολλά από τα παιδιά αυτά (έχει τύχει να γνωρίσω πρόσωπα που συμμετείχαν στο εν λόγω εγχείρημα και το ξέρω από πρώτο χέρι) αναγκάζονται να φερθούν έτσι για να παρουσιάσουν την εικόνα αυτή του comme il faut έλληνα εφήβου που αγωνιά για το μέλλον. Είναι μια εικόνα που ανταποκρίνεται απόλυτα στο αγιογραφικό στερεότυπο της ελληνικής νεολαίας, ένα στερεότυπο το οποίο διατηρούν ορισμένοι (οι οποίοι, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν παιδιά και δεν νταραβερίζονται με παιδιά).

Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ. Προσωπικά, προτιμώ τους εφήβους που ξημεροβραδιάζονται στα Ιντερνετ καφέ (στην εποχή μου ήταν τα αντίστοιχα «σφαιριστήρια») παίζοντας video games, τους νέους που ξενυχτάνε άνευ λόγου και αιτίας στα μπαρ και στα κλαμπ, που φλερτάρουν ασύστολα, που βλέπουν μπάλα και βίντεο κλιπ της Rihanna.

Ολους αυτούς που δεν τους καίγεται καρφί για το πόσα λεφτά θα βγάζουν ως ενήλικοι ούτε για το πότε θα λειώσουν οι πάγοι του Βόρειου Πόλου. Ολους αυτούς που δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ την έκφραση «Εμείς οι νέοι».

Η εφηβεία είναι ίσως η πιο παράξενη περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι η εποχή κατά την οποία, ασχέτως αν εσύ την πέρασες καλά ή άσχημα, κάποια στιγμή θα τη νοσταλγήσεις. Θα νοσταλγήσεις τα όνειρα που έκανες, τα λάθη που διέπραξες τα οποία – για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή σου – πιθανότατα δεν θα πληρώσεις. Οσο απλοϊκό και αν ακούγεται, είναι ένα κομμάτι της ζωής σου το οποίο πρέπει να βιώσεις – χωρίς την παραμικρή ενοχή – ως έφηβος. Οχι ως μικρομέγαλο, όχι ως «εκκολαπτόμενος σκεπτόμενος χρήσιμος πολίτης».

Οχι ως μικρογραφία αυτού που θα ήθελαν να γίνεις – ή, πιο σωστά, αυτού που θα ήθελαν να έχουν γίνει οι γονείς σου. Οι «μεγάλοι»…

Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι συγγραφέας