Χλωμή αντιγραφή, πληκτική κομεντί

«Ο πόλεμος των κουμπιών». Ριμέικ οι Αμερικανοί. Ριμέικ οι Γάλλοι. Επιστροφή στο παρελθόν. Και όπως είναι φυσικό, το αντίγραφο είναι χλωμό. Οπως στην περίπτωση του «La Guere Des Bouttons» του Γιαν Σαμιουέλ.

Αλησμόνητο το πρώτο, το πρωτότυπο και κλασικό. Του Ιβ Ρομπέρ (1920-2002). Του γάλλου ηθοποιού που ως σκηνοθέτης έγινε γνωστός μεταφέροντας το 1962 στην οθόνη το πασίγνωστο και ομότιτλο μυθιστόρημα του Λουί Περγκό. Οπου τα πιτσιρίκια δύο εχθρικών χωριών – ας πούμε Γαστούνη εντανίον Λεχαινών – πλακώνονται με σφεντόνες και ξύλινα σπαθιά. Παλιές ιστορίες, παλιά ήθη, αθώες με τα σημερινά μέτρα καταστάσεις. Περασμένα μεγαλεία και θυμώντας τα να κλαις…

Το γυάλισμα πρώτης γραμμής. Τα παιδιά τα δίνουν όλα και είναι πειστικά. Το ντεκόρ εντελώς αυθεντικό. Ομως το διά ταύτα, κουραστικό, πληκτικό και σχηματικό. Διότι ούτε πρωτότυπο ούτε σύγχρονο είναι όλο αυτό το ξεπερασμένο και εντελώς γραφικό. Τότε; Απλώς νοσταλγικό. Η νεκροφιλία για έναν εξηντάρη θεατή. Η αδιαφορία για ένα σημερινό δεκάχρονο μικρό! Βαθμοί=5

«Crazy stupid love». Κάτι γίνεται εδώ. Οχι τίποτα σπουδαίο και εξαιρετικό. Διότι crazy καθόλου. Love διόλου. Stupid εντελώς! Δύο τύποι, ο Γκλεν Φικάρα και ο Τζον Ρέκουα ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τη σκηνοθεσία μιας μισοπληκτικής και μισοχαμογελαστής κομεντί με πρωταγωνιστή τον Στιβ Κάρελ και παρτενέρ τον Ράιαν Γκόσλινγκ και την Τζούλιαν Μουρ. Ο πρώτος προσπαθεί. Ο δεύτερος κυριαρχεί. Η τρίτη εντελώς περιττή. Από φακίδες μπόλικες. Από τσαχπινιά τίποτα.

Οταν λοιπόν η Τζούλιαν Μουρ φοράει κέρατα στον «κερασφόρο» Στιβ Κάρελ και τον εγκαταλείπει προκειμένου να ζήσει τον έρωτά της με τον ξενέρωτο Κέβιν Μπέικον, εκείνος αντί να πετάξει τη σκούφια του, πέφτει σε αθεράπευτη μελαγχολία. Ομως εντελώς τυχαία πέφτει πάνω σε νεαρό επιβήτορα (Ράιαν Γκόσλινγκ). Που με κάθε επίσκεψή του σε οποιοδήποτε bar φεύγει με μια, τουλάχιστον, λάγνα γάτα θηλυκιά. Οσο λοιπόν ο Γκόσλινγκ τον προπονεί τόσο η ταινία αξίζει κανείς να τη δει. Οταν όμως ερωτεύεται αληθινά σαν καλός άνθρωπος της παντρειάς, τότε το αποτέλεσμα βυθίζεται στο τέλμα της πασίγνωστης ηθικοπλαστικής, αμερικανιάς. Τουτέστιν «δυστυχία με πολλές, ευτυχία με μία και καλή». Μωρέ τι μας λες! Βαθμοί=4