Αναγνώριση

Σ’ αυτήν την αυτοβιογραφία δεν θα βρει κανείς τις αναμενόμενες ίντριγκες και τα συναδελφικά μαχαιρώματα αλλά τη γενναιοψυχία πολλών μεγάλων της σκηνής και της οθόνης. Μετά το «Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα», ο Ορσον Γουέλς φώναξε τον Γουάιλντερ στο τραπέζι του σε ένα παρισινό μπιστρό, δηλώνοντας θαυμαστής του. Στον «Πονηρό αδελφό του Σέρλοκ Χολμς», ο Αλμπερτ Φίνεϊ δέχθηκε να εμφανιστεί με μονάχα μια ατάκα, κι έγινε φίλος του παρέα με τη γυναίκα του Ανούκ Εμέ. Στο «Κανένας δεν μας σταματά» ο Σίντνεϊ Πουατιέ ως σκηνοθέτης έκανε γαργάρα τις προσβολές του Ρίτσαρντ Πράιορ και δεν άφησε τον θύμό του να εκραγεί στο πλατό, για χάρη της ταινίας που γύριζαν με τον Γουάιλντερ. Η Σιμόν Σινιορέ – ενώ συνεργαζόταν με τον αφροαμερικανό συγγραφέα Τζέιμς Μπάλντουιν – πετάχτηκε να τον φιλήσει αποκαλώντας τον Κύριε Μπλουμ από το όνομα του ρόλου του στους «Παραγωγούς», όταν τον είδε σε ένα εστιατόριο στη Νότια Γαλλία.

Μοναδικό μειονέκτημα σε τούτο το βιβλίο, είναι η απουσία του ιστορικού πλαισίου. Τίποτα δεν λέγεται για τις διώξεις των αριστερών καλλιτεχνών, για τον πόλεμο του Βιετνάμ ή για τους φυλετικούς αγώνες. Μόνο με μια μικρούλα φράση, για τη συμμετοχή του στην προεδρική καμπάνια του Γιουτζίν ΜακΚάρθι που είχε πρόσφατα συναντήσει τον Τσε, ο Γουάιλντερ δηλώνει ακραιφνής Δημοκρατικός. Αυτό άλλωστε προκύπτει και από την όλη στάση του στα ζητήματα της τέχνης…