ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Επίδομα πλήξης

Δεν είναι ίσα όλα τα δάκτυλα. Το ίδιο ισχύει και για τους δημόσιους λειτουργούς. Δεν είναι όλοι ίσοι. Κάποιοι διαθέτουν «προσωπική διαφορά».

Οχι, δεν είναι ένα ακόμη κούφιο σύνθημα των ελληνικών σοβιέτ. Η προσωπική διαφορά είναι υπαρκτή, χειροπιαστή, νιώθεται. Νιώθεται κυρίως στην τσέπη, καθώς υπό την ευγενή της σκέπη θα διατηρηθούν οι ανισότητες στο μισθολόγιο του Δημοσίου.

Δεν πρόκειται για ανισότητες «δεξιές». Κάθε άλλο. Οι ανισότητες αυτές θεσπίστηκαν και επιβιώνουν χάριν της ισότητας. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Ενας κλητήρας του υπουργείου Οικονομικών πληρώνεται περισσότερο από έναν δάσκαλο ή έναν γιατρό του ΕΣΥ. Ενας εφοριακός πληρώνεται όσο ένας νέος δικαστής. Με άλλα λόγια: μπορεί η μοίρα να στάθηκε με κάποιους άδικη, να μην τους αξίωσε να γίνουν μάχιμοι επιστήμονες. Δεν πειράζει. Υπάρχει το ελληνικό Δημόσιο όπου πάσα τέτοια ατυχία αποκαθίσταται πανηγυρικώς και ισοβίως.

Αλλωστε, όλοι ξέρουμε ότι όσοι – με το καλό ή με το άγριο – εξασφάλισαν μια θέση στη ελληνική Διοίκηση διαφέρουν πολύ από εμάς τους υπολοίπους. Δεν διαφέρουν μόνο επειδή είναι ανεπίδεκτοι αξιολογήσεως και εργοδοτικού ελέγχου. Διαφέρουν με έναν τρόπο πιο ριζικό, βιολογικό: όποιος τους έχει δει εν ώρα εργασίας, δεν μπορεί παρά να διαπίστωσε ότι έχουν υπερφυσικές αντοχές στην ανία… Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πληρώνεται.

mtsintsinis@dolnet.gr