Ο παράδεισος του Καζαντζάκη

Εύκολα ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε νησί! Είτε κατευθυνθείς για την κοιλάδα στις Εγγαρές όπου ο Νίκος Καζαντζάκης βρήκε τον δικό του παράδεισο, είτε στους Μέλανες όπου βρίσκεται ένας από τους Κούρους, μόλις αφήσεις πίσω την Πορτάρα και τη Χώρα με το Κάστρο της οι εικόνες ποικίλλουν, αλλάζουν και σίγουρα δεν θυμίζουν πάντα Κυκλάδες. Αυτό όμως είναι και το γοητευτικό στοιχείο της Νάξου. Αφήνοντας την ακτογραμμή και ανηφορίζοντας για το Χαλκί τα νεοκλασικά κτίρια φανερώνουν το ένδοξο παρελθόν της πρώην πρωτεύουσας. Συνεχίζοντας για το κουρνιασμένο σε πλαγιά του Ζα (1.004 μ.) Φιλότι, θα χαμογελάσεις από ικανοποίηση καθώς στη ζέστη του καλοκαιριού βρίσκεις καταφύγιο στη σκιά του πλατάνου της πλατείας.

Σειρά έχει η Απείρανθος, όπου επικρατεί το μάρμαρο κάνοντας το χωριό να ξεχωρίζει στο σκούρο φόντο του βουνού. Κοντά της μέσα στις ρεματιές βρίσκονται και τα περίφημα ορυχεία σμύριδας με τα αιωρούμενα βαγονέτα, αν και ακινητοποιημένα, που προκαλούν δέος κουβαλώντας ακόμα το φορτίο τους. Υπάρχει όμως και το οροπέδιο της Τραγαίας, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πινακοθήκη βυζαντινής τέχνης καθώς στο εσωτερικό των εκκλησιών διασώζονται αυθεντικές αγιογραφίες με σπουδαιότερη την Παναγιά τη Δροσιανή.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Ναού της Δήμητρας γοητεύει επίσης, καθώς το μαρμάρινο μνημείο ξεπετιέται ανάμεσα από καλλιεργημένα χωράφια. Πρέπει να κατηφορίσεις για τις παραλίες, να ανέβεις στο Κάστρο της Χώρας και να περπατήσεις στα σοκάκια για να θυμηθείς ότι είσαι σε νησί και μάλιστα των Κυκλάδων. Αλλά, είπαμε, αυτή είναι η γοητεία της Νάξου.