1963 «Surfin’ USA»

Καυτός Ιούλιος του 1963. Στις θάλασσες εκτός από τους λουόμενους εμφανίζονται σανίδες πάνω στα κύματα. Πάνω στις σανίδες, ηλιοκαμένοι σέρφερ μαγνητίζουν τα βλέμματα κι έτσι όπως τους ανεβάζει το κύμα στα δροσερά ύψη κοντεύουν να κλέψουν τη λάμψη των ροκ σταρ. Το ροκ όμως, αεικίνητο και παρεμβατικό, απαντάει με κίνηση αιφνιδιασμού, φοράει το μαγιό του, γίνεται surf rock και στέλνει κύματα μουσικής παντού.

Κιθάρες που σερφάρουν, γρήγορο παίξιμο, ανάλαφρο στυλ. Καλοκαιρινές μουσικές χωρίς Beach Boys είναι σαν να φτιάχνεις παγωτό και να μη το βάζεις στην κατάψυξη. Και το «Surfin’ USA» μέσα από το δεύτερο άλμπουμ των Καλιφορνέζων με τον ίδιο τίτλο είναι ακριβώς στον αφρό του κύματος. Εκεί που ο σέρφερ δείχνει σίγουρος και γοητευτικός, και οι Beach Boys κερδίζουν τον τίτλο της απόλυτης surf μπάντας, κρατώντας το μυστικό τους θαμμένο βαθιά μέσα στην άμμο. Οτι δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε σανίδα που να είναι πάνω στο νερό. Ποτέ.

Εχει σημασία; Οχι. Σημασία έχει πως έβαλαν ήχο στο καλοκαίρι και στα καλοκαίρια που ακολούθησαν. Ντύθηκαν με τα γκρι – μπλε πουκαμισάκια τους και τα λευκά παντελόνια (60s λουκ που αντέγραψαν οι Mad Men για τη θερινή γκαρνταρόμπα τους) και πήραν τη θέση τους στην αιωνιότητα του ροκ. Το συγκεκριμένο τραγούδι τούς απογείωσε. Και έχει τη δική του ιστορία.

Σαν συνθέτης του τραγουδιού υπογράφει ο Μπράιαν Γουίλσον, ιδιοφυής παρανοϊκός και απρόβλεπτος, ο one and only Μπράιαν Γουίλσον, με τη διαφορά πως το «Surfin’ USA» ήταν μια αντιγραφή – αλλά νότα προς νότα αντιγραφή – του «Sweet Little Sixteen» του μεγάλου Τσακ Μπέρι, που είχε κυκλοφορήσει από την Chess το 1958. Ετσι ακριβώς. Συνεπώς; Ωραίες οι θάλασσες, αλλά χρειάζεται και σωστό κολύμπι. Ο Μπέρι απείλησε με μήνυση και έτσι εξασφάλισε την αναγνώριση και ποσοστά από τα δικαιώματα του δίσκου. Αλλά υπάρχει και συνέχεια. Και από άλλη μεριά – των στίχων συγκεκριμένα – άρχισε να κυκλοφορεί ότι και οι Boys είχαν πάρει το κατιτίς τους από το «Kissin’ Time» του Μπόμπι Ραϊντέλ (και του 1959) που δεν είναι κι αυτό με τη σειρά του πολύ μακριά από τη «Γλυκιά μικρή δεκαεξάρα» του Μπέρι που λέγαμε πριν. Με άλλα λόγια, φουρτούνες για τους Beach Boys.

Η ιστορία βέβαια δεν έχει υποχρέωση να αποδώσει δικαιοσύνη και δένει (με ναυτικό κόμπο) το «Surfin’ USA» με τους Beach Boys μια για πάντα και στα ρηχά και στα βαθιά. Με αυτό το τραγούδι μπροστά, όλο το άλμπουμ σερφάρει και μάλιστα με πέντε από τα δώδεκα κομμάτια του να είναι ινστρουμένταλ (δύσκολο να τραγουδάς τα λόγια και να κρατάς ισορροπία στη σανίδα). Ανάμεσα σε αυτά και το «Misirlou» (των Roubanis /Wise /Leeds/ Russell, όπως αναφέρεται στα «κρέντιτς»), που έγραψε τη δική του ιστορία στη μουσική και στο κύμα.

Με τους Beach Boys, τον Ντικ Ντέιλ και τις surf κιθάρες να «τρέχουν» από ακτή σε ακτή, τα 60s έστελναν μηνύματα αισιοδοξίας μετά μουσικής. Μέσα από αυτά η ζωή έμοιαζε με διακοπές, η καθημερινότητα είχε κάτι από παραλία με φίλους και κιθάρες γύρω από τη φωτιά. Τίποτε δεν θα μπορούσε να πάει στραβά. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν τα πράγματα τότε. Αλλά ξέρουμε τη συνέχεια. Ακόμη και οι Beach Boys πέρασαν από σαράντα κύματα και βρέθηκαν κάτω από το νερό. Το καλό είναι πως η παραλία είναι πάντα κάπου εκεί έξω και το «Surfin’ USA» μπορεί να ακούγεται λίγο vintage, αλλά μας αρέσει ακόμα.