ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μανού Ανθού

Οι μητέρες των φιλενάδων μου ήταν η πιο συναρπαστική πινακοθήκη γυναικών. Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αλλά και τόσο αυθεντικές η καθεμιά στον τύπο της, με έβαλαν με το μαλακό στην υπόθεση της γυναικείας πολυπλοκότητας και με έμαθαν να την σέβομαι και να την υπολογίζω. Αυτά και άλλα σκέφτομαι τώρα που η Ανθούλα, μια ζουμπουρλή Ρίτα Χέιγουορθ με χιούμορ Νίκου Τσιφόρου, δεν είναι πια στη ζωή. Την τελευταία μέρα της ήμουν μακριά, την τίμησα όμως κατά μόνας. Θυμήθηκα τότε που μας περίμενε, τις κόρες της κι εμένα, να γυρίσουμε από τα μπαρ και τα ξενύχτια ξεροβήχοντας και κοιτάζοντας τάχαμου το ρολόι της. «Μωρέ, θα χαλάσει η μούρη σας από την αϋπνία» μας έλεγε το άλλο μεσημέρι, όταν το παρακάναμε στις εξόδους μετά δημοσίων θεαμάτων. Η ίδια όμως ήταν πρώτη στο πιοτό και το τραγούδι. «Ολοι σε λένε μέλισσα, μα εγώ σε λέω σφήκα, τι έχεις της σφήκας το κεντρί, της μέλισσας τη γλύκα», τραγουδούσε με μια φωνή σοπράνο κολορατούρα από τις λίγες.

Μα πιο πολύ αγαπούσα την αόρατη φροντίδα της. Οταν μου άφηνε στο τραπέζι ένα σωρό μπολάκια γεμάτα αχνιστά φαγητά, σκεπασμένα με λινά πετσετάκια, μην και γυρίσω πεινασμένη από τη θάλασσα την ώρα που εκείνη έκανε σιέστα.

Κι εμείς; Τι θα γίνει με μας; Θα μας θυμούνται άραγε; Θα μας αγαπούν άραγε όπως αγαπήσαμε εμείς τις μητέρες των φίλων μας; Νομίζω πως ναι, γιατί όσο αδύναμοι πομποί και να είμαστε, τα παιδιά μας, ευτυχώς, είναι υπερευαίσθητοι δέκτες.