1986 Πότε Βούδας πότε Κούδας

Πότε Βούδας: Με την ολύμπια ηρεμία του φιλοσόφου που εγγυάται μια ισορροπημένη ζωή. Πότε Κούδας: Γιατί ο βίος με τ’ αγκάθια θέλει ντρίμπλες όπως του άσου του ΠΑΟΚ. Πότε Ιησούς: Γιατί ανεξαρτήτως των θρησκευτικών πεποιθήσεων, ο Γολγοθάς είναι ο ίδιος. Και πότε Ιούδας: Γιατί, τι πιο δομικό στη ζωή από την προδοσία (και συνήθως εκείνου που αγαπάς); Τέσσερα πρόσωπα, τέσσερις όψεις της ανθρώπινης περιπέτειας, τέσσερα συναισθήματα, τέσσερις τρόποι. Προσθέστε τη μουσική ενός κορυφαίου τσιφτετελιού (αργού, ε;), την ιδιαίτερη φωνή του επιφανέστερου των εκπροσώπων του νεολαϊκού είδους, Νίκου Παπάζογλου, και ιδού ένα από τα μεγαλύτερα σουξέ όλων των εποχών, με τις περισσότερες επανεκτελέσεις, που δίνει ψωμί σε τραγουδιστές και ορχήστρες από την κάποτε απαστράπτουσα Παραλιακή μέχρι τα σκυλάδικα της Θηβών και του Αιγάλεω.

Η σύμπραξη Ρασούλη – Βαγιόπουλου και Παπάζογλου άφησε το εν λόγω σουξέ που πάντως η δημιουργία του είχε τις δικές της περιπέτειες και όσο λοξό φαντάζει τόσο λοξή ήταν η πορεία του. Ο συνθέτης του τραγουδιού Πέτρος Βαγιόπουλος μας άνοιξε την καρδιά του και θυμήθηκε την εποχή που γράφηκε το εν λόγω τραγούδι. Ετσι κι αλλιώς μόνο εκείνος είναι σε θέση να θυμηθεί το στόρι αφού τον χειμώνα που πέρασε χάσαμε τον Ρασούλη (στιχουργό του «Πότε Βούδας πότε Κούδας», και τον Παπάζογλου (ερμηνευτή του).

Σημειώνει λοιπόν ο Βαγιόπουλος, αποκλειστικά για «ΤΑ ΝΕΑ»: «Την άνοιξη του 1986 αγόρασα ένα μικρό μπουζουκάκι που έφερνε σε τζουρά. Πάλευα να μάθω και πάνω σε έναν αυτοσχεδιασμό μου βγαίνει ένα ενδιαφέρον κουπλέ. Στην πορεία φτιάχνω και την υπόλοιπη μουσική. Τότε αρχίζω να αναζητώ τον Ρασούλη. Είχαμε ήδη συνεργαστεί το 1985 στο “Εσύ κι αν γίνεις υπουργός”, αλλά τώρα δεν τον έβρισκα με τίποτε. Γενικά ήταν δύσκολο να βρεις τον Μανώλη. Ανοίγω λοιπόν το περιοδικό “Αυγό” που εξέδιδε τότε και βρήκα κάτι στιχάκια στην τρίτη σελίδα όπου περιέγραφε τον εαυτό του ως “πότε Κούδας”, αφού είχε υπάρξει ποδοσφαιριστής στα δεύτερα του Ηρόδοτου Κρήτης. Το στιχάκι επίσης “Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι” που είναι ο πυρήνας της αυτογνωσίας, μου άρεσε και άρχισα εν ολίγοις να συγκολλώ σκόρπια στιχάκια από το ίδιο τεύχος του “Αυγού”. Χρειαζόμουν βέβαια τρία κουπλέ. Σε άλλη σελίδα λοιπόν, κάτω από μια φωτογραφία υπουργού της εποχής, έγραφε ο Μανώλης: “Υπουργέ, άλλο ο ανοιχτομάτης άλλο ο αυγουλομάτης”. Και σε άλλη σελίδα, είχε μια φράση από μια συνέντευξη που έδωσε ο Ρασούλης για γνωστό τραγουδιστή: “Ολα ίδια και τα ίδια του μυαλού του ροκανίδια”. Ο τρίτος στίχος ήταν ακόμη πιο ξεκαρδιστικός και τον έγραψε όταν, μια εποχή που έμενε σε ένα ημιυπόγειο, κάθε πρωί κάτι γειτόνισσες έκαναν φασαρία. Βγήκε λοιπόν εκείνος ένα πρωί γυμνός και ανέκραξε: “Βρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη”. Οταν ο Μανώλης γύρισε από Λονδίνο – εκεί ήταν τελικά -, του το έβαλα, το άκουσε, του άρεσε και μου είπε πως θα γίνει αμέσως σουξέ. Είχε μια βαθιά αίσθηση της μουσικής και ήξερε να διακρίνει την επιτυχία. Εγώ από την άλλη ήμουν επιφυλακτικός, έβλεπα το δέντρο, όχι το δάσος. Φοβόμουν, ας πούμε, τη λέξη “αυγουλομάτης”. Δεν ήταν εύκολη για σουξέ. Ο δίσκος πάντως βγήκε τον Οκτώβρη του 1986 και μετά από λίγο καιρό παρουσιάστηκε στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και μάλιστα μαζί με το “Γκρέμισ’ τα” της Πίτσας Παπαδοπούλου. Στην αρχή παραξενεύτηκα. Και διατύπωσα γραπτώς το αίτημά μου να μην παιχτεί με το “Γκρέμισ’ τα” αφού εμείς με τον Μανώλη γράφαμε τραγούδια ανάτασης, ήμασταν παιδιά των Θεοδωράκη – Χατζιδάκι, τι δουλειά είχαμε με τα άλλα; Ταυτόχρονα παρουσίασε ο Σαββόπουλος τη δουλειά μας στην εκπομπή “Zήτω το Ελληνικό Τραγούδι” ενώ οι παραγωγοί της ΕΡΤ αγάπησαν το κομμάτι».

Η έκρηξη βέβαια του «Πότε Βούδας» έρχεται το 1991, όταν ο Παπάζογλου το επανεκτέλεσε στον Λυκαβηττό και επαναδισκογραφήθηκε από τη Lyra με άλλη ενορχήστρωση.

Το «Πότε Βούδας πότε Κούδας» δεν είναι ένα απλό νεολαϊκό σουξέ που αγαπήθηκε από τα μικροαστικά στρώματα του ’80 και του ’90 ή τους διανοούμενους που είχαν αφήσει για λίγο τον Μαρκούζε και τον Φρομ στην άκρη και είχαν απενοχοποιήσει τη λαϊκή κουλτούρα ανεβαίνοντας στους Λυκαβηττούς. Ηταν ο πυρήνας της ρασούλειας αρχής: «συγκίνηση μεν, συνείδηση δε». Που υπηρέτησε πιστά μέχρι το φευγιό του.