Επιστροφή στο «Μελτεμάκι»

Ο Κώστας Τσιάνος είχε και πριν από λίγα χρόνια ξανασκηνοθετήσει το «Μελτεμάκι». Αγαπά και τον Ξενόπουλο και τον Χορν. Εν πρώτοις γιατί οι σημαντικοί αυτοί δημιουργοί ξέρουν να γράφουν ρόλους, αδρούς, σαφείς και συχνά βαθείς. Τώρα με το Θεσσαλικό Θέατρο οργάνωσε μια ευφρόσυνη παράσταση, δροσερή, αεράτη, χαριέσσα, με έξοχους ρυθμούς και καθαρά θεατρικά μέσα. Παρενέβαλε ορισμένα τραγουδάκια εποχής χωρίς να αλλοιώσει τη δομή, όπου χρειάστηκε τσίμπησε λέξεις και συντάξεις και σκηνούλες που έχουν ξεπεραστεί αισθητικά (το έργο είναι του 1927). Μέσα σ’ ένα βολικό θερινό σκηνικό και ωραία διαχρονικά κοστούμια (Ρ. Τσικαρδώνη), ο Τσιάνος καθοδήγησε τον ταλαντούχο θίασό του να παίξει και να απολαύσει ένα κείμενο μεταβιβάζοντας την απόλαυση στο κοινό.

Η έμπειρη Τζίνη Παπαδοπούλου (σύζυγος Σοφία) αναδεικνύεται και σε μια έξοχη ντάμα, πράγμα που λείπει από το θέατρό μας, η Νικολέττα Βλαβιανού (οικονόμος Σταματίνα) είναι μια σουμπρέτα ολικής, χαρισματική παρουσία. Η Ελένη Ουζουνίδου (χήρα) έκπληξη. Μια ιδεατή κριτικά Ρέστια (ταραχή κάτω από νηφάλια θάλασσα). Ο Γεράσιμος Μιχελής (καπετάνιος) αυτή τη φορά είχε γκελ και ο Περικλής Καρακωνσταντόγλου (απόμαχος μούτσος) μολιερικός και γκολντονικός, ακαταμάχητος ερωτικά Πανταλόνε.

Η Χριστίνα Μαξούρη (Μελτεμάκι) διαθέτει έξοχα προσόντα που με την πείρα θα τα αξιοποιήσει αναμφίβολα. Είχε το δέμας του δαίμονα αλλά δεν είχε του δαίμονα την ουρά.