Εξαιτίας της αιφνίδιας δημοτικότητάς του σε πολύ προχωρημένη ηλικία, κάποιοι αμφισβητούν την «αυθεντικότητα» του 70χρονου μουσικού. Αν όμως δεν είναι βέβαιο ότι πρόκειται για «αυθεντικό» (αφηρημένος προσδιορισμός, έτσι κι αλλιώς) μπλουζ και φολκ ερμηνευτή, είναι βέβαιο ότι ο Seasick Steve είναι αυθεντικός τύπος και αυθεντικός μποέμ κοσμοπολίτης του δρόμου.
Πολλές δεκαετίες πριν αποκτήσει το παρατσούκλι «seasick» (τού το κόλλησε ένας φίλος του πριν μερικά χρόνια σ’ ένα φέρι – μπόουτ στη Νορβηγία επειδή τον πιάνει άσχημα η θάλασσα), ο 14χρονος Στιβ Γουόλντ ζούσε στην Καλιφόρνια της δεκαετίας του ’50 με τη μητέρα του και τον νέο της σύζυγο. Ο πατριός του όμως δεν τον συμπαθούσε πολύ. Τον έβριζε και τον ξυλοφόρτωνε σε καθημερινή βάση, με αποκορύφωμα ένα απόγευμα που τον πέταξε κυριολεκτικά έξω από το (κλειστό) παράθυρο του εφηβικού δωματίου του.
Καθώς βρισκόταν πεσμένος στην αυλή και προσπαθούσε να βγάλει τα κομμάτια γυαλιού από το χτυπημένο κορμί του, αποφάσισε να βρει αμέσως ένα όπλο και να πάρει εκδίκηση. Ευτυχώς όμως, πάνω στην έξαρση της εφηβικής οργής είχε μια στιγμή έντονης διαύγειας: αν τον σκότωνε, θα πήγαινε φυλακή ποιος ξέρει για πόσα χρόνια. Αυτό που έκανε τελικά ήταν να σηκωθεί κουτσαίνοντας, να μαζέψει σ’ έναν σάκο τα πράγματά του και να πάρει τους δρόμους χωρίς να κοιτάξει ποτέ πίσω. Κι από τότε δεν έχει σταματήσει βιώνοντας σε όλη τη ζωή του βαθιά στο πετσί του τη μυθολογία του περιπλανώμενου hobo, κάνοντας κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει, ενώ συγχρόνως έπαιζε μουσική στις γωνιές των δρόμων – μια οδύσσεια που θα κρατούσε σχεδόν μισό αιώνα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή η εμμονικά περιπατητική ζωή συνεχίζεται (έχει αλλάξει πάνω από πενήντα «έδρες» στην Αμερική και την Ευρώπη), αν και τα τελευταία χρόνια αυτός και η δεύτερη γυναίκα του (γνωρίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’80) μοιάζουν να έχουν βρει κάτι που προσομοιάζει μόνιμη κατοικία σε διάφορα μέρη της Βρετανίας, όπου η δημοτικότητά του αποτελεί μοναδικό φαινόμενο, αφού έχει παίξει στα μεγαλύτερα φεστιβάλ ενώ πρόπερσι αποθεώθηκε ακόμα και στο περίφημο Royal Albert Hall.
Πριν από έναν μήνα, ο Seasick Steve κυκλοφόρησε το πέμπτο του άλμπουμ με τον αφοπλιστικά κυριολεκτικό τίτλο «You can’t teach an old dog new tricks» («Δεν μπορείς να διδάξεις καινούργια κόλπα σε γέρικο σκυλί») και είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος: χαρακτηριστικές ακουστικές μπλουζιές με την μπαρουτοκαπνισμένη, τραχιά φωνή του, την τρίχορδη κιθάρα (δικής του επινόησης όπως και το drum machine και οι ενισχυτές που χρησιμοποιεί στις συναυλίες) με τη συνδρομή εκλεκτών και θαυμαστών όπως ο Τζον Πολ Τζόουνς των Led Zeppelin στο μπάσο, και τη γνώριμη στους φαν του θεματολογία περί ραγισμένων καρδιών, μεθυσμένων ύμνων και εξορκισμού δαιμόνων. Τα παλιά κόλπα είναι τα καλύτερα κόλπα.