Οι Ελληνες

Οι έλληνες λογοτέχνες δεν επιδεικνύουν άμεσα ρεφλέξ στα μεγάλα συμπτώματα της κρίσης, συλλαμβάνουν όμως τις υπόγειες διαδρομές της ελληνικής ιδιαιτερότητας που δοκιμάζεται σήμερα.

Την έκπληξη κάνουν τα ανέκδοτα μυθιστορήματα τριών σύγχρονων κλασικών που έρχονται στο φως και αποτυπώνουν τις κοινωνικές αγωνίες της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Το «Republique Bastille» (Αγρα) της Μέλπως Αξιώτη, γραμμένο στη γαλλική εξορία της. «Τα παιδιά του Σπάρτακου» (Κέδρος), το ανολοκλήρωτο έργο της Διδώς Σωτηρίου, γραμμένο το ’60, για την περίοδο 1930-1950 των κοινωνικών αγώνων. Και το νεανικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης του Μένη Κουμανταρέα «Οι αλεπούδες του Γκοσπόρτ» (Κέδρος) που διαδραματίζεται στην Αγγλία. Η σύγκρουσή των νέων με το σύστημα αλλά και η τελική ενσωμάτωση ή σύνθλιψή τους απασχολούν πολλούς έλληνες συγγραφείς στα καινούργια τους μυθιστορήματα. Χαρακτηριστικά το «Για την αγάπη της γεωμετρίας» της Σώτης Τριανταφύλλου (Πατάκης), «Τα παιδιά του Κάιν» του Νίκου Παναγιωτόπουλου (Μεταίχμιο), και οι «Σκοτεινές επιγραφές» του Αλέξη Πανσέληνου (Μεταίχμιο). Επιστρέφουν επίσης ο Κώστας Μουρσελάς, η Ευγενία Φακίνου, με διηγήματά τους οι Καρυστιάνη, Σωτηροπούλου, Σκαμπαρδώνης, ενώ με κείμενα-σπαράγματα της προσωπικής της μυθολογίας η Ζυράννα Ζατέλη (Καστανιώτης) και ο Πέτρος Τατσόπουλος με μια κατάδυση στην καλτ κουλτούρα της μεταπολεμικής Ελλάδας (Οξύ).