Μαφιόζοι από σόι

Με την ευκαιρία μαθαίνουμε κι εμείς τα εξέχοντα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της υγιούς αυτής κοινωνίας.

Να, για παράδειγμα, ο «νονός» αποκαλείται «θείος» στην α λα τούρκα μαφιόζικη διάλεκτο. Καθώς κυρίαρχο συστατικό του πολιτισμού της χώρας και κομβικό σημείο της αναγέννησής της μετά και τη στενωπό του ΔΝΤ αναδείχθηκαν οι «ιερές σχέσεις» συγγένειας. Βέβαια, σε όλες τις μικρές, κλειστοφοβικές κοινωνίες οι συγγενικές σχέσεις και τα ταμπού που τις διέπουν εξαγνίζουν τα πάθη και συντηρούν ιεραρχίες. Ο «ανιψιός» για παράδειγμα οφείλει εσαεί σεβασμό στον «θείο» και εκείνος οφείλει να του παρέχει την ύψιστη προστασία και καθοδήγηση στη ζωή. Εν προκειμένω μάλιστα, αντικαθιστώντας την πατρική σχέση, μιας και ο φυσικός πατήρ του Εζέλ, ως φαίνεται, δεν έχει σχέση με τη μαφιόζικη κοινωνία ο άνθρωπος, ούτε φόνους έχει κάνει και ως εκ τούτου δεν έχει και πλούτη.

Τέλος πάντων, τόσα και τόσα έχουμε λουστεί οι έλληνες φιλοθεάμονες, πότε με τα αμερικανικά σαπούνια και πότε με τα λατινοαμερικάνικα, πλέον εντρυφούμε και στα ήθη του τουρκικού υποκόσμου. Ο οποίος έχει τους κανόνες του, έχει τους δολοφόνους του, έχει τους βασανιστές του, έχει όλα του τα αξεσουάρ και φόντο την ωραία θέα του Βοσπόρου και τα ατμοσφαιρικά καλντερίμια της Πόλης.

Ο εις εκ των πρωταγωνιστών, ο Αλί, ο επονομαζόμενος και «τανάλιας», υποτίθεται ότι αναλαμβάνει βασανισμούς, εκβιασμούς και παντός είδους παρόμοια έργα. Τα εκτελεί δε ανενόχλητος. Οσο για Δικαιοσύνη ή αστυνομία ούτε λόγος. Μόνον οι φυλακές υπάρχουν, αλλά μοιάζουν περίπου με κολέγια επιμόρφωσης, όπου οι αρχιμαφιόζοι τυγχάνουν εξαιρετικών προνομίων.

Ας αφήσουμε και το θέμα των φόνων. Ο καθείς εκ των κεντρικών χαρακτήρων έχει «φάει» καμιά δεκαριά στην καθισιά του ή και πολύ περισσότερους δίνοντας εντολές θανάτου και ως εκ τούτου τυγχάνει εξαιρετικού σεβασμού. Σπουδαία!

Το μόνο που δείχνει ότι υπάρχει τέλος πάντων και ένα είδος συνείδησης, τουλάχιστον στη μία εκ των δύο αλληλοσπαρασσόμενων ομάδων μαφιόζων (η μία είναι με καλούς και συμπαθητικούς μαφιόζους, στους οποίους ανήκει και ο γοητευτικός Εζέλ, και η άλλη είναι με τους κακούς μαφιόζους), είναι τα ξεσπάσματα υπαρξιακών κρίσεων των αρχιμαφιόζων. Τελευταία, ως δείγμα συνείδησης μπορεί να θεωρηθεί και ένα μόνιμο βούρκωμα στα μάτια του Εζέλ, σαν να ‘ναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα για τον κακό δρόμο που πήρε. Αλλά επειδή πρόκειται για πολύ δράμα, δεν έχει επιστροφή. Τι βλέπουμε καλοκαιριάτικα οι φιλοθεάμονες! Αλλά μην ξεχνάμε ότι το ελληνικό κοινό σπάραξε και με τα βάσανα της «Εσμεράλντα», την εποχή που θεωρούνταν τα λατινοαμερικάνικα σαπούνια πολύ ανθρώπινα δράματα. Τα θέλουμε κι εμείς και τα παθαίνουμε!