ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ

Το «Desperados», το πρώτο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου (φωτογραφία) που πρωτοπαρουσιάστηκε τη σεζόν 1999 / 2000, στο «Μεταξουργείο», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού και στη συνέχεια ταξίδεψε σε Αθήνα, σε ΔΗΠΕΘΕ και στο εξωτερικό και παίχτηκε επίσης από πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες και ομάδες άλλες ανά την Ελλάδα, ανεβαίνει και πάλι στην Αθήνα τον Οκτώβριο. Στο «Αμιράλ» – τα Δευτερότριτα θα παίζεται. Με σκηνοθέτη, αυτή τη φορά, τον συγγραφέα του. Απ’ την ομάδα «Vertigo» που απαρτίζεται από νέους ηθοποιούς, μαθητές του, έως τώρα, στη δραματική σχολή «Ιασμος».

Στο έργο μια παρέα φοιτητών της Νομικής κάνει ένα πάρτι. Γιορτάζουν την αποφοίτησή τους – την άλλη μέρα ορκίζονται. Η βραδιά δεν θα ‘ναι όπως θα την ήθελαν. Το πάρτι είναι αποτυχία. Και μια σειρά κωμικών γεγονότων θα τους φέρει αντιμέτωπους με τους εαυτούς τους: θα πρέπει να πάρουν θέση στα διλήμματα που γεννιούνται, να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται και, κυρίως, ν’ αντιμετωπίσουν τη ζωή που ανοίγεται μπροστά τους – το έργο γίνεται απολύτως επίκαιρο…

Θα παίζουν Αγγελος Θεοφίλου, Ζέφη Καλπιτζή, Αθανασία Κούσουλα, Δημήτρης Μαγκλάρας, Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου, Εύα Πετρίδη, Πάνος Τσαλιγκόπουλος.

Είναι τυχερό το θέατρό μας που διαθέτει Ηθοποιούς σαν την Αμαλία Μουτούση: δοσμένους ολότελα σ’ αυτό – μέχρι μυελού οστέων. Η Μήδειά της στην παράσταση του Αντώνη Αντύπα ήταν άλλο ένα βήμα της αποφασιστικό σε μια πορεία συνεπή και διαρκώς ανοδική. Οσοι την είδατε και την ακούσατε στον μονόλογο των αμφιβολιών, όταν η ηρωίδα του Ευριπίδη αμφιταλαντεύεται αν θα πρέπει να σκοτώσει ή όχι τα παιδιά της, τότε που η άψογη τεχνική της Ηθοποιού παραμερίζει κι η φωνή της «ραγίζει» απ’ τη συγκίνηση και σου ραγίζει την καρδιά, θα πρέπει να καταλαβαίνετε τι εννοώ. Οσοι δεν την είδατε έχετε μια ακόμη ευκαιρία στο Ηρώδειο, όπου η παράσταση θα ξαναπαιχτεί – μόνον εκεί – στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου.

Να διορθώσω στο σχόλιο για τα τέσσερα χρόνια τού πάντα σε ετοιμότητα θεατρόφιλου www.kulturosupa.gr, που δημοσίευσα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 7 Ιουλίου (σχόλιο για το οποίο, μάλιστα, λάβρα μου επετέθη – και μη χειρότερα… – με δυο mails της μια κυρία), πως δεν πρόκειται για blog, όπως με διόρθωσαν, αλλά για site. Ε, δεν είμαι κι ο καλύτερος στα ηλεκτρονικά…

Σχετικά με το «Ρίτερ, Ντένε, Φος» που σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 21 Ιουλίου, ότι ετοιμάζεται στην «Σφενδόνη» με Δημήτρη Καταλειφό, Αννα Κοκκίνου (φωτογραφία) και Ράνια Οικονομίδου απ’ την Βαρβάρα Μαυρομάτη, ας θυμίσω πως η πιο πρόσφατη παράσταση Μπέρνχαρντ που είδαμε εδώ ήταν πριν από ένα μήνα, πάνω-κάτω, και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: η βασισμένη στην αυτοβιογραφία του «Αυτοβιογραφία» της Ομάδας MAG σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσολέλου – Ελενας Πολυγένη.

Σημειώστε επίσης πως είναι η πρώτη φορά απ’ το 1987 και τη διάλυση της «Σκηνής», της οποίας ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη, που ο Δημήτρης Καταλειφός κι η Ράνια Οικονομίδου συναντιούνται επί σκηνής με την Αννα Κοκκίνου. Ενώ η Βαρβάρα Μαυρομάτη σκηνοθετεί και πάλι δυόμισι χρόνια μετά το «Κοκτέιλ πάρτι» του Τ.Σ. Ελιοτ που ‘χε ανεβάσει για το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2009.

Τι θράσος! Ν’ αρπάζεται από κάτι γραφειοκρατικά ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης, τέως δήμαρχος Αθηναίων και νυν επικεφαλής της αντιπολιτευόμενης πια παράταξης στον Δήμο, και να βάλλει κατά του Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος που αναγγέλθηκε απ’ τον Δήμο και κατά του καλλιτεχνικού διευθυντή του Γιάννη Μαργαρίτη. Και – επιπλέον, άκουσον, άκουσον! – να «υπενθυμίζει» πως «επί τέσσερα χρόνια οι Αθηναίοι απολάμβαναν, κάθε καλοκαίρι, περίπου 120 παραστάσεις» στις εκδηλώσεις που οργάνωναν οι συνεργάτες του και που τις ονόμαζαν «φεστιβάλ».

Οπου, ανάμεσα σε – ναι – άξιες παραστάσεις και συναυλίες, στριμωχνόντουσαν και συμφύρονταν, χωρίς κανένα κριτήριο, η θεατρική, μουσική και χορευτική σαβούρα του τόπου κι ο κάθε πικραμένος, με έμφαση στους νεοδημοκρατικών φρονημάτων ξεπεσμένους. Οπου, κάτω από άθλιες συνθήκες, με διενέξεις και μπινελίκια ανταλλασσόμενα μεταξύ των θεατών – ακριβώς λόγω της δωρεάν, συνήθως, εισόδου – στο θέατρο του Αττικού Αλσους, ένας κάτι σαν «κομφερανσιέ» παρουσίαζε ως σε αναψυκτήριο τον θίασο υμνολογώντας στο τέλος «τον δήμαρχό μας Νικήτα Κακλαμάνη». Οπου, στο θέατρο του Κολωνού – για να μη μιλήσω για τις χειμωνιάτικες εκδηλώσεις στο θέατρο στον Αγιο Σώστη… -, είδα ΤΑ τέρατα σε συνθήκες μπάτε, σκύλοι, αλέστε… – να έρχονται οι θεατές όποτε τους καπνίσει, να μπαινοβγαίνουν κατά βούληση, να τρώνε διάφορα, να μιλάνε… Πόσες φορές δεν τα ‘χα γράψει…

Και τώρα, που κάτι διαφορετικό πάει να ξεκινήσει – αλήθεια, γιατί ο Δήμος και το Φεστιβάλ Αθηνών δε συνεργάζονται; -, πιο οργανωμένο κι ενδιαφέρον, από ανθρώπους σοβαρούς – κι όχι άσχετους… -, όπως ο Γιάννης Μαργαρίτης (φωτογραφία) ή η διευθύντρια του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αννα Φιλίνη, βγαίνει – ποιος; – ο κ. Κακλαμάνης ως τιμητής! Μωρ’, τι μας λέτε!