To τσίμπημα της νοσταλγίας

Κύματα νοσταλγίας. Επανακυκλοφορίες, αφιερώματα, σπέσιαλ πακέτα. Θυμάσαι τότε που άκουγες Nirnava; Θυμάσαι τις διακοπές στην Αμοργό; Θυμάσαι που πάτησες τον αχινό;

Αν δεν θυμάσαι, googlάρισέ το και θα σου έρθουν οι αναμνήσεις μέχρι να πεις «θυμήθηκα». Το καλοκαίρι πνίγεται στη νοσταλγία του, και κάπου κάπου έρχεται και κάτι νοσταλγικό μεν, αλλιώτικο δε, που έχει και κάτι καλό να πει.

Οπως Madmen, η σειρά και το «Kaputt» των Destroyer.

Η πρόσκληση έρχεται με το σωστό ντιζάιν.

Ο Νταν Μπεζάρ από το Βανκούβερ του Καναδά, με έντιμο βίο στους New Pornographers, ντύνεται με το κομψό κοστουμάκι των Destroyer και σε καλεί σε κοκτέιλ πάρτι. Τι παίζει εκεί;

Ολα όσα μένουν στον αφρό, αλλά και οι μουσικές που πέρασαν από το σουρωτήρι στο ξεκαθάρισμα.

Εκείνη η ποπ – των 80ς και των 90ς – που έχει λίγο Creatures και λίγο St. Etienne, πνευστά και μια avant garde αύρα, λίγο στυλ Τόνι Βισκόντι και μια Νικ Λόου στάση απέναντι στα πράγματα. Είναι απλό και εύκολο να το εντοπίσεις. Η μουσική που έπαιζαν τα πρώτα γουόκμαν, αλεσμένη σαν συναίσθημα στην έμπνευση του Καναδού. Εδώ, δηλαδή, η νοσταλγία πιάνει τόπο.

Και εξήγηση υπάρχει. Στην προσωπικότητα του Μπεζάρ, που δεν πιάνεται από πουθενά. Ενας παίκτης για όλες τις θέσεις. Με φαντασία και ένστικτο να αφομοιώνει όλα όσα τον συγκινούν.

Τη μια εδώ, την άλλη τρία τετράγωνα πιο κάτω, σαν σε μυστική αποστολή. Και αυτό ισχύει, αφού στη μουσική ό,τι δηλώσεις είσαι. Και μερικές φορές πολύ περισσότερα.

Το «Kaputt» κυκλοφόρησε σαν σκιά πίσω από τις φαρδιές πλάτες της δισκογραφίας, τις μεγάλες κυκλοφορίες της και τα «ανεξάρτητα» θεριά. Στα μέσα της χρονιάς τώρα, με ένα καλοκαιρινό ξεσκόνισμα, βγαίνει μπροστά σαν ένα από τα πιο όμορφα άλμπουμ που ακούσαμε ως εδώ. Το «εδώ» είναι σχετικό, οι αναφορές είναι σκόρπιες εδώ κι εκεί, το ρετρό-μοντέρνο φοριέται πια και σαν κόσμημα. Και, αν σώνει και καλά πρέπει να θυμηθείς πότε ήταν που πάτησες τον βρωμοαχινό, τούτο εδώ το «Kaputt» μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ως και το τσίμπημα. Νοσταλγικά, αλλά ωραία.