ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η επίθεση των e-mails

Tσεκάρω τα e-mails. Τους φαίνεται λίγο ο Αύγουστος. Και πάλι, δεν τους φαίνεται. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω και συνεχίζουν να στέλνουν. Το inbox πάντως γεμάτο από spam. Αχρηστα, μικρά σκουπιδάκια. Μικρά και διαβολικά. Μαζεύονται το ένα πάνω στ’ άλλο, αλυσίδα από spam. Αλλά τα προτιμώ. Είναι εκεί και πιάνουν χώρο, αλλά δεν ενοχλούν. Δεν σου λένε «άνοιξέ με, διάβασέ με. Απάντησέ μου. Είσαι εδώ;». Είναι άχρηστα αλλά διακριτικά. Aπό μικρό και περιττό μαθαίνεις… τρόπους. Οχι send – στείλε – και όποιον πάρει ο χάρος. Μια στιγμή είναι, τσέκαρε το mail σου. Δεν είναι μια στιγμή, αν μετρήσεις τις στιγμές θα σου βγει μπόλικος χρόνος. Πρέπει να το ανοίξεις γιατί το «θέμα» του δεν σου λέει τίποτε, πρέπει να το διαβάσεις. Να πατήσεις open και στο συνημμένο. Μετά να απαντήσεις. Σε κάτι που κανονικά δεν θα έκανες αυτή τη στιγμή, αλλά αν δεν το κάνεις ο αποστολέας θα επανέλθει.

– Σου έστειλα e-mail. To είδες; Τότε, γιατί δεν απάντησες; Και αν δεν ρωτήσει, το e-mail θα μένει εκεί, κρεμασμένο στην ενοχική ζώνη του λυκόφωτος των αναπάντητων e-mails.

Yπάρχουν και τα άλλα… Που κάποιος με πολλή ελεύθερη ώρα στη διάθεσή του και στην οθόνη του σου στέλνει διάφορα χαριτωμένα, διασκεδαστικά, τη χαρά του YouTube. «Δες το», και «έχει πλάκα» και «πολύ γέλιο». Ευχαριστώ αλλά άσ’ το γι’ αργότερα. Το στέλνω στη μαγική χώρα του Delete Delete. Πριν πατήσεις να στείλεις την επόμενη φορά, σκέψου. Πρέπει στ’ αλήθεια να το πεις με ένα e-mail;