Ο «γείτονας» πάπυρος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο πολυσυζητημένος και χρόνια αποκρυπτογραφούμενος πάπυρος του Δερβενίου βρέθηκε απανθρακωμένος μέσα στα υπολείμματα της νεκρικής πυράς πάνω στις πλάκες διπλανού (απ’ αυτόν με τον κρατήρα) τάφου, καθώς κάηκε με τον νεκρό πιθανόν για λόγους θρησκευτικούς.
Είναι ο µοναδικός πάπυρος που διασώθηκε στην Ελλάδα και οφείλει τη διάσωσή του ακριβώς στην απανθράκωση που εμπόδισε την αποσύνθεσή του. Γράφτηκε περίπου στο τρίτο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. Από εκατοντάδες μικρά και μεγάλα κομματάκια του παπύρου στάθηκε δυνατόν να ανασυγκροτηθεί κείμενο 26 στηλών.
Ο πάπυρος (κατά τον ρωμαίο συγγραφέα Πλίνιο) κατασκευαζόταν από είκοσι φύλλα που ονομάζονταν κολλήματα και που συνήθως αποτελούσαν έναν κύλινδρο. Το πρώτο φύλλο – πρωτόκολλον – το συγκολλούσαν με φορά κάθετη προς τα υπόλοιπα και έμενε λευκό. Πολύ αργότερα ανέγραφαν σε αυτό την επίσημη επικύρωση και τη χρονολογία. Στα επόμενα φύλλα αναπτυσσόταν το κείμενο σε ανεξάρτητες παράλληλες στήλες που ήταν κάθετες προς το μήκος του.
Ανάλογα με την ύλη και τον τρόπο συγκρότησής τους τα βιβλία ήταν δυο ειδών: διπλωμένα φύλλα παπύρου ή περγαμηνής συγκροτούσαν έναν κώδικα, δηλαδή ένα βιβλίο σύγχρονου σχήματος. Αντίθετα τόμος ήταν ένα βιβλίο σε σχήμα κυλίνδρου.
Κατά την ανάγνωση έπρεπε να τυλίγει κανείς τον κύλινδρο με το αριστερό χέρι και να ξετυλίγει με το δεξί για να αποκαλύψει την επόμενη στήλη – σελίδα.
Ως εργαλείο γραφής οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν ένα μαλακό βούρλο, ενώ οι Ελληνες καλάμι. Η πιο διαδεδομένη χρωστική ήταν το μαύρο μελάνι, σε μορφή μικρής πλάκας, που παρασκευαζόταν από καπνιά και φυτική γόμα.
Η ανάμειξή του με νερό γινόταν μέσα σε μελανοδοχείο μόνο όταν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί.
Google news
