Ενα οργουελιανό σύμπαν

Ο Ριχάρδος Γ’ έχει το τέλος που έχουν οι δικτάτορες, που έχουν οι στυγνές, αιμοσταγείς εξουσίες και αυτό που η εποχή μας περιμένει να έχουν όλα τα εξαμβλώματα του κρατικού αυταρχισμού από την Αίγυπτο ώς τη Λιβύη. Αλλά οι μέθοδοι επιβολής μιας εξουσίας, και δη οι επικοινωνιακές, είναι το μόνο που μένουν ως σφραγίδα του πολιτισμού που τις παρήγε. Δείγμα της «νοημοσύνης» του. Η σκηνή τής κατά Μέντες ανάγνωσης του σαιξπηρικού Ριχάρδου Γ’, όπου πολίτες του βρετανικού βασιλείου, ντυμένοι με ομοιόμορφα κοστούμια, κρατώντας τις χειρολαβές κάποιου μέσου μεταφοράς συζητούν το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, που επίσης όλοι κρατούν στο χέρι, παραπέμπει σε ένα οργουελιανό σύμπαν, αλλά αναδεικνύει σαν «υπόθεση του αιώνα» τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Μέρντοκ. Κι ας μην είχε ξεσπάσει όταν ο Μέντες εμπνεύστηκε και διαμόρφωσε τη σκηνοθεσία του. Ισως περισσότερο και από τους παραλληλισμούς του σαιξπηρικού «Ριχάρδου Γ’» με τα καθεστώτα Αιγύπτου, Λιβύης κ.λπ., είναι σημαντικότερη και κρισιμότερη στιγμή για τον πολιτισμό, βρετανικό και παγκόσμιο, η αποκάλυψη των ανατριχιαστικών μεθόδων ψυχαγωγικής χειραγώγησης της σκέψης του αναγνώστη – τηλεθεατή.