Τέχνη που τιμά την Ιστορία

Ενα πολύτιμο αφιέρωμα στην Ευρώπη της μνήμης – υπάρχει ακόμη. Η έξοχη τηλεταινία «…την ώρα που κόπηκε ο καιρός». Απόγευμα της 24ης Ιουλίου στην ΕΤ1, εκπλήρωση του χρέους της δημόσιας τηλεόρασης στη θλιβερή επέτειο, αλλά και ένας τηλεοπτικός σταθμός στην τέχνη της κάμερας να υπηρετεί την ιστορία και τη συνείδηση με υψηλή αισθητική. Ο στίχος του Σεφέρη τίτλος τού ενός από τα 6 επεισόδια μιας ευρωπαϊκής συμπαραγωγής, του «Enemy mine», που έχει ήδη βραβευθεί (Φεστιβάλ Δράμας, ΕΤΕΚΤ, Εταιρεία Σκηνοθετών και ΥΠΠΟ).

Στη Λευκωσία, την τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα, ένα από τα σιωπηλά πλέον τραύματα της Ευρώπης, αναδύεται η ανθρώπινη αντοχή στην πίκρα του ξεριζωμού μέσα από τις ιστορίες και τις εικόνες εκείνων που την βίωσαν, αλλά και εκείνων που ήρθαν μετά και την έμαθαν με τις αισθήσεις, κομμάτι αναπόσπαστο της πραγματικότητάς τους, της καθημερινής τους θέας στα τοπία της κυπριακής πατρίδας. Μέσα από σιωπές και βλέμματα που μοιάζουν να αφηγούνται την ερημιά της ζωής και τις μεγάλες απουσίες των αγαπημένων, από φωτογραφίες που στολίζουν γωνιές σαν απομεινάρια αλλοτινών ονείρων, από μνήμες, από σπίτια ερημωμένα και αυλόπορτες, που σφαλίστηκαν βιαστικά την ώρα της φυγής, αλλά μάταια, αφού οι κλειδαριές παραβιάστηκαν από εισβολείς και δεν απομένει παρά η θέα από μακριά, από την άλλη όχθη του σπιτιού που κάποτε στέγαζε τα σχέδια για μέλλον. Μια φράση ενός εκ των πρωταγωνιστών τα λέει όλα: «Εγώ γεννήθηκα μετά από όλα αυτά… θυμάμαι τις αφηγήσεις… πλέον σταμάτησαν και αυτές… κανείς δεν μιλάει, ίσως γιατί πια δεν υπάρχει κανείς να ακούσει, μιλάει μόνον ο καθένας μόνος του»…