Ιντερνετ, φόνοι και αρώματα
Ο συνθέτης Νίκο Μούλι σε μία από τις μάλλον αντισυμβατικές - για σταρ της «λόγιας» μουσικής - φωτογραφήσεις του
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Λίγοι ίσως θυμούνται την υπόθεση ενός 14χρονου Βρετανού που στα τέλη του ’90 στα πρώτα ιντερνετικά chat rooms έψαξε – με γυναικείες ταυτότητες – κάποιον για να τον θανατώσει. Ο νέος Αμερικανός συνθέτης Νίκο Μούλι πάντως την ανέσυρε για την όπερά του «Two Boys» («Δύο αγόρια»), που έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο στην Εθνική Οπερα της Αγγλίας, προκαλώντας μίνι σάλο και καλά σχόλια.
Βέβαια, ο ίδιος επέμενε πως είναι απλώς η ιστορία δύο αγοριών που γίνονται φίλοι μέσω Ιντερνετ και το ένα δέχεται να σκοτώσει το άλλο.
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Μούλι βάσισε την παράξενη – και γοητευτική, όπως και η μουσική του – όπερά του σε αληθινή ιστορία. Αλλά ότι μετά το αγγλικό λυρικό θέατρο, και η Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης έσπευσε να καπαρώσει το έργο για το 2012-13.
Καθότι ο 30χρονος, με παρελθόν σε εκκλησιαστικές χορωδίες, πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, μάστερ Μουσικής από τη Σχολή Τζούλιαρντ – με καθηγητή τον αγαπημένο των Αμερικανών συνθέτη Τζον Κοριλιάνο -, είναι από τους πλέον περιζήτητους. Οχι μόνο στην Αμερική.
Είχε από πολύ νέος παραγγελίες κυρίως για χορωδιακά έργα, αλλά έγραψε και ορχηστρικά, τα οποία επέλεξαν ορχήστρες όπως η Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, η Boston Pops και η Συμφωνική του Σικάγου!
Δεν τελειώνουν όμως εκεί οι περγαμηνές: ήταν υποψήφιος για Οσκαρ μουσικής για τα «Σφραγισμένα χείλη» με την Κέιτ Γουίνσλετ, συνεργάστηκε παραγωγικά με τους Φίλιπ Γκλας, Antony and the Johnsons και Μπγιορκ, ενώ έγραψε για τον αρωματοποιό Christophe Laudamiel την «Αρωματισμένη όπερα» (Scent Opera), που έκανε πρεμιέρα στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης και μπαλέτα για την Οπερα του Παρισιού και το Αμέρικαν Μπάλε Θίατερ.
Και όλα αυτά πριν καλά καλά φτάσει τα 30, έχοντας παραδώσει και οκτώ CD, με τελευταίο το «Seeing is Believing» (Decca). Αν μη τι άλλο, με τέτοιο βιογραφικό, αξίζει μιαν ακρόαση.
Google news
