Ενας έρωτας από βαρύ μέταλλο

Στο στούντιο, ο Λου Ριντ δοκιμάζει κάτι στην κιθάρα. Ακούγεται βαθύ, σκοτεινό, επαναλαμβανόμενο και σαν κάποιος να άφησε τη βρύση ανοιχτή να τρέχει. Ο Ριντ σταματάει και κοιτάει τον Λαρς Ούρλιχ (των Metallica), όχι τόσο για να διαβάσει τις σκέψεις του όσο για να προχωρήσει παρακάτω. Οι υπόλοιποι Μetallica, μαζί και ο Λαρς, βρίσκουν την ευκαιρία να απαντήσουν με ένα κύμα από θόρυβο και thrash metal, ο Ριντ δεν κάνει πίσω, αντίθετα ορμάει μέσα σαν σέρφερ πάνω στο κύμα, ενώ δείχνει να απολαμβάνει την αίσθηση και λίγο αργότερα, όταν παρουσιάζει το πρότζεκτ στους δημοσιογράφους, λέει ενθουσιασμένος πως η συνεργασία ήταν σαν «ένας γάμος φτιαγμένος στον παράδεισο».

Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνονται σαν αταίριαστο ζευγάρι. Ο ένας, ο Λου Ριντ, της αβάν-γκαρντ σκηνής της Νέας Υόρκης, με ιστορίες από την άγρια πλευρά της πόλης, πειραματικός και μουσικά απρόβλεπτος. Οι άλλοι, οι Metallica, αναμφισβήτητοι λίντερ του θηριώδους ροκ, που λατρεύονται από πλήθη. Διαφορετικοί, δηλαδή, και ίδιοι. Παθιασμένοι με τη μουσική, με το επόμενο βήμα και την πρόκληση. Ειδικά αυτή.

Τόπος εργασίας ορίστηκε στούντιο στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Ριντ έφερε κάμποσα κομμάτια μαζί του. Η πλευρά των Metallica διατυμπανίζει πως ποτέ δεν είχαν νιώσει τόσο ελεύθεροι δημιουργικά, με την έννοια ότι δεν έβαζαν περιορισμούς στο να δοκιμάσουν το ένα ή το άλλο, ή σταματούσαν αν κάτι δεν έβγαινε αρκετά μεταλλικό για να σταθεί δίπλα στο γρανιτένιο όνομά τους. «Πουθενά δεν μπορούσαμε να κάνουμε λάθος», είπε και Ριντ στο «Rolling Stone».

Αρχικά είχαν αποφασίσει να κάνουν ένα άλμπουμ με παλιότερο υλικό του Ριντ, πλάνο που εγκατέλειψαν όμως όταν ο Νεοϋορκέζος πρότεινε έναν δίσκο με τραγούδια που είχε γράψει για το «Lulu», το θεατρικό που παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Γουίλσον στο Βερολίνο. Πάνω σε αυτά – που κατά τους Metallica άνοιγαν πολλούς δρόμους για να εξερευνήσουν – άρχισαν να δουλεύουν. Πόσο πιο πολλούς δρόμους από εκείνους που άνοιξαν οι Velvet Underground, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε.