Ο Ηρακλής και η Κερατέα

Ολοι εμείς που μεγαλώσαμε στη δεκαετία του ’80 τρέφουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια για την ποδοσφαιρική ομάδα του Ηρακλή. Με παίκτες όπως ο Λάκης Παπαϊωάννου, ο Σάββας Κωφίδης και ο – κορυφαίος όλων – Βασίλης Χατζηπαναγής, ο Γηραιός έπαιζε μαγικό ποδόσφαιρο κάνοντας ακόμη και τους πιο φανατικούς οπαδούς των άλλων ομάδων να τον χειροκροτούν.

Δυστυχώς, σήμερα η ιστορική αυτή ομάδα κινδυνεύει με αφανισμό… Οικονομικά προβλήματα, μπλεξίματα με τη Δικαιοσύνη και πολλά άλλα έχουν ως αποτέλεσμα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τον υποβιβασμό της (στα χαρτιά) στη Β’ Εθνική αλλά και τη φυγή σχεδόν όλων των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της. Οι άνθρωποι του συλλόγου κάνουν ό,τι μπορούν. Ψάχνουν να βρουν λεφτάδες παράγοντες να επενδύσουν (τρέχα – γύρευε τέτοιες μέρες). Μέχρι και να «απορροφήσουν» την Καβάλα επιχείρησαν, χωρίς όμως επιτυχία.

Κι όμως, λάθος δρόμο ακολουθούν! Υπάρχει ένας εύκολος (και δοκιμασμένος στο παρελθόν) τρόπος για τη σωτηρία της ιστορικής αυτής ομάδας: να πουλήσει επανάσταση!

Για θυμηθείτε την Κερατέα. Εκεί συνέβη κάτι τόσο παλιό όσο και ο ελληνικός πολιτισμός. Συχνά το κράτος αποφασίζει ξαφνικά να εγκαταστήσει κάτι «δυσάρεστο» (βλέπε ΟΚΑΝΑ,

ψυχιατρεία, κεραίες κινητής τηλεφωνίας, σκουπιδότοπους… μέχρι και για νεκροταφείο είχε γίνει κάποτε ένας μικρός χαμός!) σε κάποια περιοχή της οποίας οι κάτοικοι αντιδρούν. Ακολουθούν τα πατροπαράδοτα επεισόδια (τα οποία συνήθως περνούν στα ψιλά των εφημερίδων) και η υπόθεση ξεχνιέται – ασχέτως αν η κατάληξή της είναι θετική ή όχι για το κράτος ή τους κατοίκους.

Κάτι ανάλογο πήγε να γίνει και στην Κερατέα, μέχρι που κάποιοι ανακάλυψαν την Αμερική! Η πόλη της Αττικής έγινε ξαφνικά σύμβολο της επανάστασης και οι – μάλλον συντηρητικών πεποιθήσεων – κάτοικοί της οι νέοι Sans Culottes (δεν το μεταφράζω στα ελληνικά για να μην παρεξηγηθώ) που αντιστέκονται στον σύγχρονο Λουδοβίκο (= ΔΝΤ). Ανάθεμα και αν ήξερε κανείς ποια είναι η διαφορά ενός ΧΥΤΑ από έναν ΧΥΤΥ ή τι στον διάολο είναι το Οβριόκαστρο. Ολοι πλέον μιλούσαν για το «γαλατικό χωριό» που αντιστέκεται στους Ρωμαίους, για τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του 21ου αιώνα κ.λπ. κ.λπ. Και να οι συναυλίες και να οι θούριοι και όλα αυτά – σε συνδυασμό φυσικά με το all time classic βρωμόξυλο – ανάγκασαν την κυβέρνηση να βάλει την ουρά στα σκέλια και να ψάχνει άλλο μέρος για τα σκουπίδια της.

Ετσι λοιπόν πρέπει να πράξει και ο Ηρακλής, να σηκώσει ψηλά το λάβαρο της επανάστασης. Σκεφτείτε τι ωραίο που ακούγεται: η παλαιότερη ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα, με έμβλημα τον σημαντικότερο αρχαίο έλληνα ημίθεο (και βάλε) αντιστέκεται στο βρωμερό κατεστημένο της ΟΥΕΦΑ, της ΦΙΦΑ και τον ντόπιων Γκαουλάιτερ. Το ιστορικό Καυταντζόγλειο θα «βούλιαζε» από τους εκατοντάδες έλληνες τραγουδιστές που θα πρόσφεραν αφιλοκερδώς τις μελωδικές υπηρεσίες τους γι’ αυτόν τον ποδοσφαιρικό ξεσηκωμό. Αρωγοί στη μεγάλη αυτή κυανόλευκη προσπάθεια φυσικά οι μεγάλοι άσοι του παρελθόντος με μπροστάρηδες αυτούς των ’80s. Ο Χατζηπαναγής θα ήταν ο «Καπετάν Βάσια», ο ταλαντούχος χαφ Γιώργος Καραΐσκος θα παρουσιαζόταν ως άξιος διάδοχος του συνονόματού του Καραϊσκάκη, ενώ ο σκληροτράχηλος αμυντικός Γιώργος Παπαδόπουλος απλώς θα αποδείκνυε την αλήθεια στη φράση «Ενας Παπαδόπουλος χρειάζεται». Και μάλιστα Γεώργιος.

Σε χρόνο dt η Πολιτεία θα έκανε πίσω. Ο Ηρακλής θα σωζόταν πανηγυρικά και του χρόνου μπορεί και να χτυπούσε και Τσάμπιονς Λιγκ.

Ολα αυτά σας φαίνονται αστεία; Κι όμως… Ζούμε σε μια χώρα όπου η Επανάσταση πουλάει. Οπου κάθε πράξη θεωρείται θεμιτή αρκεί να είναι ενδεδυμένη με τον κατάλληλο ιδεολογικό μανδύα. Να, φέρνω για παράδειγμα τον εαυτό μου. Οταν ήμουν μικρός και «έκλεβα» τις συγκοινωνίες (μιλάμε για εποχές πριν από τα εισιτήρια – τότε που πέταγες κάτι φραγκοδίφραγκα σε ένα κουτί) όλοι με επέπλητταν και με αποκαλούσαν τζαμπατζή και παλιόπαιδο. Αν το κάνω σήμερα (στα σαράντα μου), μπορεί και να με πουν επαναστάτη.

Πιο σοβαρά τώρα, ο Ηρακλής βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Οι φίλοι του όμως μπορούν και πρέπει να ελπίζουν. Ο,τι και να γίνει, η αγαπημένη τους ομάδα βρίσκεται σίγουρα σε πολύ καλύτερη μοίρα από την Ελλάδα.