Τα «ξαδερφάκια» του Huffington Post

Και τώρα, ο κόσμος. Το Huffington Post, ο ενημερωτικός ιστότοπος τον οποίο ίδρυσε το 2005 η Αριάνα (Στασινοπούλου-) Χάφινγκτον βρίσκεται ήδη από τον Μάιο στην κορυφή της λίστας των αμερικανικών ιστοτόπων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, έχοντας κλέψει τα ηνία από την «Γκρι Κυρία», τους «New York Times» – 35,6 εκατ. έναντι 33,6 εκατ. επισκεπτών. Και με την America On Line, τον κολοσσό που εξαγόρασε τον περασμένο Φεβρουάριο έναντι 315 εκατ. δολαρίων να δίνει αέρα στα φτερά του, απογειώνεται με σκοπό να εξαγάγει την επιτυχία του στο εξωτερικό. Η Χάφινγκτον δεν έκρυψε άλλωστε ποτέ πως ένας από τους λόγους για τους οποίους προχώρησε στο ντιλ αυτό (οι 10.000 μπλόγκερ που τροφοδοτούν το σάιτ αμισθί με ειδήσεις και σχόλια δεν είδαν ούτε σεντ, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία) ήταν για να αποκτήσει την «οικονομική ελευθερία» να αναπτυχθεί στις διεθνείς αγορές.

Πρώτα λοιπόν γεννήθηκε, πριν από περίπου δυο μήνες, ένα καναδικό HuffPo. Την περασμένη εβδομάδα, μετά πολλών τιμών και παρουσία της βρετανοσπουδαγμένης Χάφινγκτον, που θυμήθηκε τον πρώτο της (Βρετανό) έρωτα και μέντορά της, τον αρθρογράφο των «Times» Μπέρναρντ Λιβάιν, γεννήθηκε ένα βρετανικό HuffPo. Πριν από τα τέλη του χρόνου, θα δει το φως και το γαλλικό αδελφάκι του. Επονται καμιά δεκαριά ακόμα βερσιόν, σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική.

Παράλληλα, η Χάφινγκτον συνεχίζει τα «ανοίγματα» στις ΗΠΑ. Τον Αύγουστο θα λανσάρει ένα νέο σάιτ αφιερωμένο στους baby boomers, με πληροφορίες που ενδιαφέρουν και αφορούν αποκλειστικά τους «άνω των 40». Επικεφαλής μία ακόμα ελληνικής καταγωγής κυρία, η ηθοποιός Ρίτα Γουίλσον, άλλως γνωστή ως σύζυγος του Τομ Χανκς.

Ας επιστρέψουμε όμως στο παρόν και το βρετανικό εγχείρημα. Το οποίο αντιμετωπίζεται στη Γηραιά Αλβιώνα με ανάμεικτα συναισθήματα. Η συνταγή παραμένει λίγο – πολύ ίδια και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: ολιγάριθμο (αμειβόμενο) προσωπικό, όσο το δυνατόν περισσότεροι και όσο το δυνατόν πιο διάσημοι μπλόγκερ, οι οποίοι κάθονται μπροστά στο πληκτρολόγιο αποκλειστικά για τη χαρά και τη δόξα. Ηδη έχουν στρατολογηθεί αρκετά ηχηρά ονόματα, από τον πρώην πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ και τον επικεφαλής της εργατικής αντιπολίτευσης σήμερα Εντ Μίλιμπαντ έως τον αντιπρόεδρο της βρετανικής κυβέρνησης και Φιλελεύθερο, Νικ Κλεγκ. Το βρετανικό HuffPo όμως (θα) έχει μια διαφορά από το αμερικανικό: λιγότερη πολιτική, περισσότερες ειδήσεις. Το επέβαλε το διαφορετικό πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο και τα γούστα των Βρετανών.

Ο πρωτότυπος, αμερικανικός ιστότοπος διέθετε ήδη κάπου 1,2 εκατ. σταθερούς επισκέπτες από τη Βρετανία. Αρκεί όμως αυτό για να ζήσει την ίδια επιτυχία το βρετανικό αδελφάκι του; Ενας γνωστός μπλόγκερ του Technorati, ο Σρεντ Πίλαϊ, διαμαρτυρόταν ούτε λίγο ούτε πολύ τις προάλλες πως το Huffington Post παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα – με το που πληκτρολογεί κάποιος τελευταία http://huffingtonpost.com, θέλοντας να επισκεφθεί τον αμερικανικό ιστότοπο, οδηγείται απευθείας στον βρετανικό. Ενας από τους μάνατζερ του τελευταίου, έσπευσε να εξηγήσει online στον Πίλαϊ πως μπορεί να το αποφύγει αυτό – τα γρήγορα αντανακλαστικά δεν διέφυγαν την προσοχή ουδενός. Η αλήθεια είναι πως στη Βρετανία, το HuffPost δεν έχει και πολλούς ανταγωνιστές στο είδος του. Στον επόμενο σταθμό, τη Γαλλία, τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα, υπάρχουν ήδη πολλοί και εδραιωμένοι αντίπαλοι, από το Rue89 και το Slate.fr έως το Plus, το νέο «παιδί» του «Nouvel Observateur».